آی شمایی که... شما را به خدا... آیا از یاد برده اید

«کفر و ایمان چه به هم نزدیک است»؟!

"RIQUEZA DE ALGUNOS, POBREZA DE MUCHOS.

CULTURA IMPORTADA, ANALFABETOS CRECEN.

ENFERMOS QUE LLORAN, EL HAMBRE QUE IMPLORA...

LUJOSOS CASTILLOS, RANCHITOS DE ADOBE.

HONESTOS CLAUDICAN, LADRONES CON CLASE.

JUVENTUD VACIA DE IDEAS SIN RUMBO,
VALORES PERDIDOS, FOLKLORE OLVIDADO.

IDEAS SUPERFLUAS, CREACIÓN SIN VIDA.

RESPETO A LAS LEYES, VERGÜENZA DE TONTOS.

AMAR NUESTRO ORIGEN, SENTIMIENTO ABSURDO

LIBERTAD, MENTIRA, DE REALIDAD SIN PAN.

FATAL DEMOCRACIA, DE PROMESAS IDAS,
DE MENTIRAS FRESCAS.

LUCHE POR TU CAUSA, CREI EN TU VERDAD.

LA PATRIA SOÑADA, CONVERTIDA EN CUEVA, DE FINOS HAMPONES, QUE ASALTAN Y MIENTEN.

Y EL HERMANO HONESTO, SOÑADOR ETERNO,
DE LUCHAS PERDIDAS, DE HONOR E IGUALDAD."

--------------------------------------------

Democracia [Poema por Carmen Crosa Piñeiro desde Paraguay]

این روزها همه جا شب است، همه روزها تاریکِ دودهای دردآلود و همه شب ها دلگیر سفر مهتاب،

کوچکتر که بودم هم خدا را می شناختم، هم خودم را؛ نماز خواندن بلد بودم، حرف های خوب می زدم و هیچ صدای زشتی جرات نداشت سکوتم را بشکند،

کوچکتر که بودم هم مادر می خندید و هم پدر دست هایش همیشه پُر بود از سخاوتِ سبز باهار و حرارتِ تابستانی مملو از درو،

کوچکتر که بودم دروغ کار بدی بود

و «دروغگو دشمنِ خدا بود... »

کوچکتر که بودم حرف هایم ارزش داشت، بودنم مغتنم بود، دست هایم هر چه می نوشت خوانده می شد و حلقومم هر چه را می سرود به گوشِ زمانه خوش می آمد،

کوچکتر که بودم «بزرگ» دیده می شدم؛ نمی دانستم روزی خواهد رسید که در عینِ بالندگی و بلوغ، کوچک دیده شوم، که نه، اصلا دیده شدنی در کار نباشد،

کوچکتر که بودم...

چقدر همه چیز سبز بود،

چقدر پاییز دور به نظر می رسید و چقدر...

این روزها انگار روزهای پاییز دنیاست

و دِریغ که از پسِ پاییز،

زمستانی سخت در راه است.

«میان صبح و سیاهی همیشه مرزی هست

به چهار راهه حرمت، چراغ سبزی هست... .»

می خواستم «خود» را بسُرایم که

بزرگی از آنسوتر با نگرانی احوالم را پرسید.

جاری شدی چون آب بر خاکی که خون است

رودی٬ نه٬ دریا٬ رفتنت امواج گون است... .

شنیده بودم این آخرها همه چیز وارونه می شود،

...نمی دانم شادم یا ناشاد

از اینکه آخر زمان را به چشم می بینم... .

...و بَشِرِ المومِنینَ

بِاَنَّ لَهُم مِنَ اللهِ فَضلا کَبیرا *

اگرچه پاییز نزدیک است اما...

سبز بیندیشید و سبز باشید.

این روزها چه زود می گذرند وقتی صدای نفس های آفتاب را نادیده می گیریم

و شب برایمان تنها حقیقت تاریکی است که تکرار می شود

اما،

همین روزها که گاه پرند از رفتن های بی بازگشت،

و ماندن های بی دلیل

همین روزها،

...سبز می شوند تمام برگ هایی که زمستان پیش از ریشه انگار کسی چیده بودشان، همین زمستان پیش،

همین روزها روز رسیدن خواهد بود اگر ...

...راستی تمام معنی شاعر، همسرم، زادروزت شادباش...

بریده ام از آدم هایی که خوب حرف زدن بلدند...

حالا،

به جای خوب حرف زدن و «سفسطه»ُُ

«خوب بودن» را تمرین می کنم. 

از روزگار «تصمیم کبری» فاصله گرفته بودم،

از روزگار «ریز علی» حتی؛

بر دره ای ایستاده بودم که بادهای سنگین تنهایی...

شانه ام می لرزید

چشم هایم سیاه تر از آسمان شهر

پاهایم می رفت که نابود کند جسمی را که ارمغانی جز گناه نداشت،

پشت نگاهم دختری بود خسته از خود

بیگانه با خود

و گریزان از خود...

 درست همان روزها بود که آمدی،

خوب یادم هست،

بلیط رفتنم را هنوز پاره نکرده ام

می خواستم از خودم بگریزم

از تنهایی ام

از شهری که جز درد چیزی برای گمشدگان نمی زایید

شانه ام لرزید

تو بودی،

دست های تو،

صدای پاک و دود آلودت،

انگار ابهام بودنت جواب تمام سوال های نپرسیده عمرم بود...

گیرم شما چشم دارید، آیا «دیدن» هم بلدید؟

گیرم شما دست دارید، آیا «دستگیری» می دانید یعنی چه؟

گیرم شما عقل دارید، آیا «فهم عدالت» برایتان میسر است؟

...

گیرم شما هم «آدم» هستید،

آیا «نفس کشیدن» با دلارهای نفتی

تنها نعمت خداوند برای حنجره های شما و فرزندان شماست؟

بینا باش که چشم‎ها را برای دیدن آفریده‎اند و

داوری را بسپار به انسان‎هایی که مدعی «انسان‎بودن» نیستند!

می گفت: این‎روزها دلم نمی‎خواهد...

حتّی برای چشم‎هایم هم...

آنقدر از پول بدم آمده است که...

آنقدر از آدم‎ها دلگیرم که...

نه، این‎روزها روز من نیست،

دلم برای رفتن لک زده است،

ای کاش که این سفر آخرم باشد!

گفتم: آن طرف‎ها خبری است؟

گفت: می‎روم، از این ماندن مردابی دلگیرم، دلم برای پریدن لک زده است.

دروغ می‎گویند چشم‎هایی که بودنت را دنبال می‎کنند،

دروغ می‎گویند دست‎هایی که نوازش کردنت را ممارست...

می‎روم، از تمام دست‎ها و چشم‎ها و قلب‎ها دلگیرم!

گفتم: کجای این ماجرا را بازیگردان بوده‎ای؟

گفت: سال‎هاست حتی زندگی خودم را تماشاچی‎ام!

آدم‎ها به استثمار کشیده‎اند مرا. دیگر برایم هیچ چیز معنایی ندارد!

گفتم: ...

«رفتن همیشه قصه‎ی تلخی‎ست نازنین... .»

یادت هست روزهای آخر سال چه نوشتیم و چه گفتیم و چه کردیم؟!

یادت هست دلمان چه مایه سنگین بود از رفتن؟!

یادت هست آسمان چشم‎هامان از استوایی‎ترین مدار هم نمناک‎تر بود؟!

یادت هست؟!

و امروز یاد گرفتیم که من می‎روم، تو می‎روی و...

یادگارهای خوب و خوبی‎های به یادگار مانده است که هیچ‎گاه فراموش نمی‎شود.

...و اما دریا هیچ‎گاه نمی‎خشکد،

ریشه در اقیانوس دارند آنها که سرشار از عشق‎اند؛

...و مادر تنها آفریده‎ی خداوند است که...

یادشان گرامی!

«آدم حوّا را فریب می‎دهد

دریا عجیب گمشده است میان اینهمه خاک

روزها انگار شب‎اند... و شب‎ها،

حقایق گمشده را با ترس و لرز از پشتِ تیرگی‎ها سوسوکنان بیرون می‎کشد.

دریا، دریا، دریا، ...چقدَر دلتنگ دریایم!

آدم ها دریا را با مروارید‎هایِ ساحل نشین اشتباه می‎گیرند،

و چقدر کوته‎نظرند

آبگیرهایی که چشمان منتظرت را می‎ربایند،

گم می‎شوی ...و باتلاق هی درون می‎کشدت،

اهل دریا باش،

اینهمه خاک، اینهمه غرور،

اینهمه «من»های اسیر،

اینهمه پوچ، اینهمه هیچ،

 ...به هیچ نمی‎ارزد،

اهل دریا باش، خدای دریا بزرگ است و دریا، خدای بزرگ،

روان کن «رود» بودنت تا به اقیانوس،

تا به آبی‎ترین اقیانوس،

آنقدرند کلوخ‎ها نشسته در راه، اسیرت می‎کنند،

بگذر،

درد را بچش، بر خشونتِ سنگ بتاز،

بگذار زخم دانستن خونابه‎ی عشق را بر رگ و پی و پوستت جاری کند،

بگذار...

چه مایه درد زیباست وقتی درمانش حقیقتی‎ست!

دریا، دریا، دریا، چقدر سیرم از شمال،

چه دلگیر از این سبزهای دروغین

و چه مایه در انتظار چشیدن گرمای خاک‎های کویری‎ات!

چه دلگیرم از بادهای سردِ شمالی!

نفس می‎کشم به چشم انتظاری حرارتِ جنوب،

جنوب، جنوب، دریا،

اقیانوس، درد، درمان، مرگ، زندگی...

از تمام «من»ها سیرم،

از «من»، از «تو»، از «ما» امّا...

که گاه شمالی‎ترین نسیم را بر تن تفتیده‎ی من شلاق می‎زنی

و من سوز عشق را دوست‎تر دارم تا سرمای اسارت،

...

حقیقت، چشمان توست، نپوشا‎ن‎شان!

حقیقت، دستان توست، خشمگین‎شان مخواه!

حقیقت، وجود توست، حجابش مپوش!

بگذار هم خود ببینی و هم دیوارهای روبرو!

غرّه مشو به تنهایی سیاهت که گاه به گاه بارقه‎های دانستن سرشارت کنند،

سپید باش، درست مثل واژه‎هایت

بگذار دردِ دورویی و ریا زمین‎گیرت نکند،

بگذار شبیه باشی،

شبیه تر،

به تمام واژه‎های بالغت،

که بلوغ نه در گفتار که در رفتار معنا می‎شود!»

   تابستان – یک روز مانده به طلوع، مهرسا، تهران

این‎روزها آنقدر پرم که خالی؛ آنقدر خالی‎ام که لبریز!

خالی از من، لبریز از تو...

این‎روزها تازه دارم می فهمم چقدر «خوب بودن» خوب است!

مادر بزرگ رفته است و حالا چند سالی‎ست که دشت بالو قدم‎هایش را کم آورده است.

مادر بزرگ رفته٬

حالا چند سالی‎ست پدربزرگ جنون بی کسی گرفته است؛

چند سالی‎ست پدربزرگ دیگر خودش نیست،

هی می‎میرد و زنده می‎شود؛

هی درد می‎کشد و پیر می‎شود، پیرتر.

امسال که دیدمش حس کردم دیگر نگاهش آشنا نیست، دیگر اهل اینجا نیست، دیگر پدربزرگ نیست، دارد راهی می‎شود انگار!

از وقتی او رفت این یکی هم حال خوشی ندارد، مدام به در و دیوار می‎خورد و هی راه لانه را گم می‎کند؛ گه گاهی هم چند غریبه را به جای آشنا می‎گیرد و سفره‎ی دلش را پهن می‎کند تا دیگران هم نصیبی ببرند. دیگر نه جوجه‎ها دلخوش دارند به لانه و نه او؛ «مادر» که نباشد همین است!

...خدا که هست دیگر نه دردی‎ست و نه درمانی، که همه خود اوست...

این‎روزها که می‎گذرد انگار...

دلشادم که هنوز خدا گاهی در بسته‎ی قلبم را با تلنگری عاشقانه می ‎گشاید؛ 

دیشب به یادم آورد که چه مایه دلتنگ آنروزهاست...

 پروردگارا آمدم!

«کس ندانست که منزلگه مقصود کجاست

اینقدر هست که بانگ جرسی می‎آید...»

سرگشته بودم، آنقدر گم که... از امروز اما می‎نویسم، شاید هم بنویسیم!

راستی چقدر زیباست خلوتت را با سکوتی قسمت کنی که انگار سال‎هاست فریادش گوش دلت را کر کرده است.  شکر، که دوست داشتن بلدم و هنوز می‎دانم پشت دریاها شهری‎ست که دست‎های زمین برای رسیدن به آن مدام جزیره می‎سازد...

بگذریم،

امروز خوبم،

نفس می کشم...

آی دوستان قدیمی اینجانشین! هنوز هستم، زنده، نفس کشیدن یادم هست، آنقدر سرگشته بودم که گمان به گمراهی کشاندن خوب دوستانی چون شما، سد راه نوشتنم بود و این شد که ماه‎ها دستان خالی‎ام را بر دشت‎های تنهایی تکاندم. حالا اما شکر که تنها نیستم، شکر که دوستی دارم، شکر که شمایی هست، شکر که او برای لب‎های خشکیده‎ی شعر من هنوز هم  شعر می‎گوید. چقدر محمودی و چقدر ...! کاش خداوند دستان ناتوانم را بگیرد و شکوه بودنت را بر زبانم جاری کند، مهربان، یگانه پیغامبر سرزمین وجود من!

« پیش و پسی‎ست صف کبریا

پس شعراء آمد و پیش انبیا»

«شاه پناهم بده خسته ی راه آمدم

آه نگاهم مکن غرق گناه آمدم... .»

«هر کس گمان می کند که علم به ذات و صفات معشوق، همان رسیدن به معشوق است، گمراهی دامن او را گرفته است.»

                        «عین القضات همدانی»