| تبليغات | X |
«شاه پناهم بده خسته ی راه آمدم
آه نگاهم مکن غرق گناه آمدم... .»
«هر کس گمان می کند که علم به ذات و صفات معشوق، همان رسیدن به معشوق است، گمراهی دامن او را گرفته است.»
«عین القضات همدانی»
پاییزم از رفتنت،
آمده بودی که بمانی،
که ماندی،
حالا «دستورِ زبانِ عشق» را همه میدانند... .
مهرسا - آبان ۱۳۸۶
«این روزها که می گذرد... .»
سفر قسمتِ هموارهیِ خورشید است؛ از خاور چشمهایِ تو تا باختر سردمزاجیِ زمین. باز هم مسافرِ بودن قسمتمان شد و اینبار امّا فرود آمدیم برای اندکی طولانیتر، که ماندنمان نه از جنسِ مرداب است و نه به رنگِ دریا. رودیم همواره و تنها بسترمان گاه بهگاهی متغیّر است، تا به دجلهی حاصلخیزیِ بندگیِ خداوند رسیدن راه بسیار است. آنقدر رقصانند قطراتِ بودنمان که گویی این ماندن نه ماندن است، مدام اسپند میچکد به آتشِ وجودمان!
عجیب خوب است این ماندن،
این رفتن
و آن رسیدن شاید!
روز اول تنها تجربهیِ درهایِ بستهای بود که گشودنش را زَهره یافتیم، دوم روز امّا، تجربهیِ آفتابی بود که سوزاندنش خوشتر است از تمام سایهسارهایِ امنِ آرامش اینجایی و روزهای بعد زیارتِ سکوت بود و قرابتِ فریاد... .
نیّت کرده بودیم لحظهها را به جانِ قلم قسم دهیم که بی «غزل» نه روزی شب شود و نه شبی سحر. حالا ماحصلِ آنهمه رفتن و رفتن و اینهمه ماندن و ماندن کتابچهایست از دلسرودههایِ آفتاب و ماه، وقتی معجزهای اینچنین جمعشان میکند به طرفهالعینی!
مشرقِ شهودِ چشمانِ ماه هنوز به غربتِ سکوتِ خورشید دل نباخته بود، که قیامتِ رسیدن فرارسید و حالا چند فصلیست خورشید و ماه همواره گرم طلوعند و دیگر نه شب حجابیست بر طلعتِ خورشید و نه روز تفالیست بر تنهاییِ ماه. حالا دنیا زیباتر است، درست شبیهِ سنگپزان، وقتی تمام ناپختگان میرسند به گرمایِ عشقی که حتّی سنگ را به زبان میآورد. ...که اینهمه هدیهیِ شاهِ خراسان بود به ماه وقتی فکر خسوف دیوانهاش میکرد و خورشید وقتی کسوف تنهاییاش را دو چندان.
شکر،
شکر خداوند،
شکر حضرتِ هشتم،
این روزها پُرم از شکر با دستانی که خالیترند از هموارهیِ بندگیام.
کاش کودکیهامان به پایان رسیده باشد و وقت،
وقتِ بلوغ باشد و بالیدن... .
درست مثل بهار بر تن سرد بید همسایه!
حلیم،
شبِ بیست و سوم،
بارگاه شاه عبدالله عظیم،
الغوث الغوث، خلِّصنا مِن النّارِ یا رَبّ...
چقدر لذیذاند نخستینها!
نخستین شبهای انتظار،
نخستین روزهای دیدار،
نخستین «قدر»ها،
نخستین حلیم... چه مایه بردبارند نگاهت!
کاش اندکی شانهام میلرزید زیر بار گناهانم!
...این بیغیرتیِ محض گاهی دیوانهام میکند!
همین امروز بود،
بیست و چند سالِ پیش،
چشمهایم را که باز کردم
گَردِ غربت نابینایم کرد و تا به امروز هنوز در کوچِ اجباری دنیا اسیر ماندهام؛ این غربت با تولّد آمد و با مرگ میرود، که «این قفس نه سزایِ چو من خوشالحانیست... .»
تولّدم مبارک... .
شبِ قدر شاید تمام شبهایِ در راه است؛ امشب امّا دیگر بود:
با تو،
زیر سقفِ آسمان،
پشت به تمام داراییهایِ خاکآلود،
رو به سوی یکتاترین حقیقتِ هستی...
الغوثالغوث که میگفتی دلِ آفتاب رضا میشد به بازگشت، شاید این سحر زودتر از راه برسد، شاید هم باران ببارد بر اینهمه استغفار و پایانش سپیدهای باشد کنجِ خانهیِ دلت. راستی چقدر خوب است که «او» هست، چقدر خوب است که میشنود، چقدر خوب است که میبخشد، ...که میبخشاید!
فردا برای تمام پرندگان دانه خواهم ریخت،
دیگر مهم نیست که کبک باشند یا یاکریم؛ از سفرهیِ کرم او هر جنبدهای که منعم شود «یا حق»گویان برخواهد خاست؛
...و از فردا تمامِ پرندگان «یا کریم»اند.
مرغانِ مهاجر این روزها خستهاند از غروبِ اجباری، تنهایشان مگذار!
آمدم، برگشتم، اینجایم؛ اگرچه تمام روزهایِ سفر اینجا بودم،
در سینهام چیزی میتپید به شوقِ کسی که
هنوز هم نمیداند کجای خاطراتِ خاکستریِ دیوار را زخم نشاندم به نیّتِ آفتاب.
دوستداشتنِ این «هشتی» همانقدر مقدّس است که حرمتِ «صحن و سرا».
دلم خیلی تنگته مهتاب،
راستی سراغی از ما نمی گیری؟!
«دیگر ز شاخِ سروِ سهی بلبلِ صبور
گلبانگ زد که چشمِ بد از روی گل بدور
ای گل به شکر آنکه تویی پادشاهِ حُسن
با بلبلانِ بیدلِ شیدا مکن غرور
از دستِ غیبتِ تو شکایت نمی کنم
تا نیست غیبتی نَبُوَد لَذتِ حضور
گر دیگران به عیش و طرب خرّمند و شاد
ما را غم نگار بُوَد مایه سرور
زاهد اگر به حور و قصورست امیدوار
ما را شرابخانه قصورست و یار حور
می خور به بانگِ چنگ و مخور غصّه ور کسی
گوید ترا که باده مخور گو هُوالغفور
حافظ شکایت از غمِ هجران چه می کنی
در هجر وصل باشد و در ظلمت است نور.»
...نذر کردهام
اگر چند فصلی بیشتر فرصتی دادی برای ماندن و نفسکشیدن،
تمام بایدها را از کتابت
که سالهاست سر طاقچه خاک میخورد،
بردارم و بر سینهام قلم بزنم،
تا هیچوقت یادم نرود که
دنیا چقدر کوچک است و تو چقدر بزرگ!
این روزها دلش به غروب کردن هیچ رضا نیست.
رفتن همیشه قصهی تلخیست، نازنین
نی نامهی دفاتر بلخیست، نازنین
«از دل سرودههای باهار امسال – مهرسا»
دیوار روبرو را بشکن،
مگذار حصار شود بر شهودِ بالغت؛
مگذار ویران کند ماجرایِ پرواز را بر سر آسمان،
راستی پایِ کدام چنار میشود عهدِ برادریات را امضا کرد دوست؟!
دوست، رفتنت به مبارکیِ آمدنت باد! که آمدنمان باهار میبارید بر چشمهایِ اسیر غربتِ اینجا و رفتنمان کاش که چراغان کند برزخیان در انتظار را! دیشب تنها شبی نبود که دلِ آسمان میگرفت از اینهمه رفتن، که سالها پیش هم آوایِ تلخ رفتن را با چشمهایِ خیس زمزمه کردیم، یادت هست؟
«کاش رفتنمان آنقدر سخت نباشد که آمدنمان!»
جانکندنِ خورشید را ببین وقتی غروب دل میسپارد؛ نرم و لطیف و عاشقانه، خرامان خرامان میرود تا... تنها به هجرانی که غربنشینیِ شبانه را نصیبش میکند، اشکی میریزد و بعدتر چه باشکوه از خاور نگاهمان طلوع میکند. کاش فردایِ قیامت، درخششمان از جنسی باشد که خورشیدِ صبح فردایی تابستاننشین!
* برادر نازنینم، مازیار، پرکشیدنِ یکی از بهترینِ دوستانت، مسعودِ عزیز را به تنهاییِ باشکوهت تسلیت میگویم؛ که تنها نیستی، هر نفََََس تو را میخواند خداوندی که در این نزدیکیست!
«تا مژه بستیم قیامت رسید
مرگ چه خواب سبکی بوده است.»
«طالب آملی»
تمامِ خاطرههایِ خورشید خلاصه میشود در درخشش،
تمامِ خاطرههایِ خاک خلاصه میشود در گردش،
تمامِ خاطراتِ دریا خلاصه میشود در جوشش،
... و همهی خاطرههایِ «من» خلاصه میشود در کوششی که فرسنگها دورتر شاید ماحصلی بزاید از جنسِ پرواز!
بالهایی نحیف
که توانِ درکِ آسمانِِ اول هم از سرشان زیادیست،
چه رسد به خلیفهاللهی و اوجِ آسمانِ هفتم!
از ابلیس حتّی کم میآوریم،
آنوقت هوسِ آسمانِ هفتم میکنیم؟!
حکایتِ عجیبیست داستانِ غبارآلودیِ «من»!
روزها میگذرند،
ثانیهها در راهند،
...که مرا از قفسم ....
همیشه آمدنِ این روزها عجیب دلنشینم میآمد!
یادِ خاطراتِ کودکی، کوچههایِ آویزبستهیِ چراغانی،...
امسال امّا که بر کوچهیِ کودکیام مهمانم، نه خبری از چراغانی هست و نه از گلدانهایِ شمعدانیِ ردیف شده در میانهیِ کوچهای که قرار است یک هفته به یمنِ «ماه»ی تمام، تنها گذرگاهِ قدومی باشد که آفتاب را حتّی در نیمهیِ شب هم درک میکنند و چشمانشان آنقدر پاک میبیند که از پسِ ابر، درخشندهترین خورشیدِ استوایی را!
دلم گرفت،
آنروزها گلدانهایِ حیاط وسطِ کوچه بودند و تمام شب نور میبارید؛ امسال امّا...
فردا میرویم تا تمام خورشیدهایِ شبنشین شهر را در ایستگاهِ ناصری مرور کنیم.
چه مایه دلتنگِ شانههای خورشید بودم!
لختی اشک خالیام میکند از خودم... .
دوستت دارم،
نه به اندازهیِ خوبیهایت؛
بلکه به اندازهیِ درکم از خوبیهایِ بیحدت!
داراییام هیچ است،
سالهاییست که هیچ نداشتهام، سالها،
...اینروزها امّا انگار داراترین وجودِ خاکآلودم.
چقدر خوبی تو!
چه مایه بزرگ میاندیشی!
...کودکیام دارد از دروازههایِ بلوغ میگذرد؛
نفس که میکشی، پیش میروم؛
غزل که میشوی، پرواز میکنم؛
...با بوسههایت «آسمانِ هفتم» را چشم خواهم گشود.
«چه می شود که شبی من هم،
وضو بگیرم ازین چشمه... .»
پنجشنبه،