| تبليغات | X |
"بوی باران. بوی سبزه. بوی خاک. شاخه های شسته.باران خورده .پاک... آسمان آبی و ابر سپید .برگ های سبز بید ... عطر نرگس. رقص باد. نغمه ی شوق پرستوهای شاد. خلوت گرم کبوترهای مست ....
نرم نرمک می رسد اینک بهار ...
می رسد اینک بهار ... خوش به حال روزگار."
پارسی زبان ها. دوستان افغان. همزبانان تاجیک. دشتستانی ها. مرز نشینان کرد و دریا دلان خلیج پارس. نوروزتان پر گل و هر روزتان بهاری ....
"سین" برای من یعنی ...
"سبزه" ی بی رنگ امسال که نوازش دستان الهی مادرم را نچشیده است
"سین" برای من یعنی"سکوت" دلگیر شبانه و "سفر" که انگار تنها قسمت ماست... یعنی "سایه" هایی که از جنس من نیستند ...
یعنی "سرور"ی که بی تو محال است تکرار شود
... یعنی "سادگی" از دست رفته ی کودکی هایم
و ....
... می تابد و زمین حتی از خورشید تبدار تر است. این جا مردم پای بر زمین نمی گذارند و زمین هم یارای گام های آسمان نشین شان نیست. که تمام معنی بودن اند و "بودن" ...
یعنی تمام خاطرات خیس بارانی که سال ها به انتظارش بوده ای ...
یعنی کناره ی لنجی که تنهایی شب را به یک باره می شکند ...
و یعنی بازگشت مسافر دریایی ای بی بلد ... و این ها را همه مردمان این حوالی خوب می فهمند که اینان خود "بودن" اند.
"درد" عجیب واژه ای ست. تنها تر از برگ های باران خورده ی پاییزی و بی درمان تر از مرگ "مرداب" و به گفته ای "مرد را دردی اگر باشد خوش است". ... این عجیب واژه دلیل روییدن تمام بذرهای سرکوفته ای ست که راه نور نمی دانند و سالیانی ست زیر گام های سنگین این خاک به جای مانده اند.
"درد" ... حکایت شب چله ای بی فال حافظ و نوروزی بی وطن
"درد" ... حکایت دستی خالی ست و کودکی چشم به راه باهار
"درد" ... حکایت سرزمینی ست تنها. کویر گونه ای در اسارت باران های استوایی
"درد" ... حکایت "من" است. کسی که نمی داند باید رفت یا در این فراموشخانه جا خوش کرد ....
... اما "خدا" که هست "درد" شیرین تر. که هر چه از دوست رسد نیکوست. "خداوندگارا سپاس"! چرا که حس می کنم هستم و این درد گواه بودن تنی ست که سنگینی می کند.
... و آن هایی که از خیابان شانزده آذر گذشته اند شاید دیده اند نام گذری را که بن بست است و هنوز بوی باران می دهد ... بن بست ... و من چه مایه دلتنگم برای "برف ها" "نیبس" سرشار ترین بودن دنیا که ما را به گفتن از آن چه در دل داشتیم و عشق ورزیدن فرا می خواند.
آی دوستان همیشگی خورشید: بوانوس دیاس."Buenos dias" و "نوروزتان پر گل"
انگار آفتاب تنها به خانه ی ما می تابد و من سرشار از بودنم. ... و خدا تمام بودنش را به تنهایی ام بخشیده است و شب هیچ گاه تاریک دل نیست.
... و مردمم اگر چه بی چیز و دست تهی
اما سرشارت می کنند از فریاد شکوفه هایی که برای نخستین بار "من" بودن را تجربه می کنند .... و این یعنی ایران ... تمام هستی دل شکسته ی من ... با قاصدک هایی که پروازشان دشت های کویر زده ی این حوالی را سیراب می کنند و خبر از "سبز" می آورند از "باهار" و از دردی خفته در سکوت من.
