باهار معنیِ چشمانِ پاکِ شماست.

خوب دوست!

سرِ سفره‎یِ «هفت سین» کوچکی‎هایِ ما را هم یاد کنید و برای بزرگ شدنمان دعا کنید:

«بلبلِ عاشق تو عمر خواه که آخر

باغ شود سبز و شاخ گل بِبَر آید.»

- «... بالجمله بعد از ورودِ ناصره، عیسی (ع) راهِ بیابان پیش گرفت و با عبادتِ ایزدِ ذوالمنن همی ممتحن شد، نخستین چهل‎روزه روز بداشت و آن‎گاه سخت گرسنه شد و در حال شیطان بر آن‎حضرت آشکار شد و گفت: «ای عیسی! بفرما تا این سنگ‎ها نان شود و از آن بخور تا گرسنه نمانی.» آن‎حضرت فرمود که فرزندِ انسان به نان زنده نیست بلکه به ملکوتِ خداوند زنده است.»

«همانا خَس را در چشمِ برادرت می‎بینی و شاه‎تیر را در چشمِ خود نمی‎بینی.»

- «... و عیسی (ع) از آنجا برای غذا خوردن به خانه‎ی متی آمد و گروهی از عشاران و باج‎گیران به‎نزدِ آن‎حضرت آمده با وی غذا همی‎خوردند. فریسیان که طایفه‎ای از بنی اسراییل‎اند چون این‎حال مشاهده کردند با شاگردان عیسی گفتند: «چون است که معلّم شما با گناهکاران غذا می‎خورد؟» چون این‎سخن به عیسی (ع) رسید فرمود: «مردمِ تندرست محتاج به طبیب نیستند، که بیماران و مریضان را طبیب لازم است.»

«ای افعی‎زادگان چگونه می‎توانید خوب تکلّم کنید و حال آن‎که بد هستید؟!

زیرا که زبان از زیادتیِ دل تکلّم می‎کند.»

- شاید بخشی از حکمتِ تقدّسِ یکشنبه: «... و در آن‎روز که یکشنبه بود مایده‎یِ آسمانی بر ایشان فرود آمد و آن پنج نان و دو ماهی بود، پس عیسی (ع) آن پنج گرده نان را پاره‎پاره کرده و هر یک را با لختی از ماهی به شاگردان داد تا بر مردم همی قسمت کردند و ایشان همی‎خوردند تا همگی سیر شدند، و آن مردم جز زنان و اطفال پنج‎هزار تن بودند. چون همگی از خوردن فراغت جستند دوازده طَبَق نانِ پاره زیاده بماند... .»

«خُسرانِ اندک را سود باید شمرد و کار بر قانونِ عدل باید کرد.»

پس از یازده سال دیدنِ همدرس‎هایِ قدیمی، امروز آنقدر دلچسب بود که انگار نخستین گل سرخِ باهارِ امسال را به چشمانم میهمان می‎کرد. «نفیسه» هنوز مثلِ آن‎روزها نشاط می‎بارید بر بودنمان و «یزدان» کوچولو هم انگار قرار بود تمامِ پاکیِ دنیا را یکباره به نگاهمان بتاباند. «هستی» تکان نخورده بود، درست مثلِ پیش‎ترها، صافِ صاف، پاکِ پاک و صمیمیِ صمیمی. راستش دلم گرفت، کاش آنقدر از دیروزها فاصله نمی‎گرفتم؛ دوستانِ قدیمی آدم را یادِ تجربه‎هایِ قدیمی می‎اندازند. خدایا شکر که هنوز هوایِ پاکی برای نفس کشیدن هست؛ که نفس کشیدن را چند ماهی است در «غربتِ وطن» از یاد برده بودم و امروز ازنو نفس کشیدم. چه پاک! چه زلال و چه پرگل بود هوایِ امروز! می خواهم زندگی کنم دوستی‎ها را!

«گاو شاخ دارد امّا عقل ندارد.» «ابن سینا»

گاهی حس می‎کنم کاش بعضی چیزها، حس‎ها و... را خدا هرگز به ما نمی‎داد. امّا بعدتر به این می‎رَسَم که نه، شاهکار بودنِ آفرینشِ انسان هم در همین است: اگر «شاخ»ی هست، عقل هم توامان می‎تازد. خوشا بحال اویی که می‎داند کجای راه باید کمان کشید و کجا باید سر در خود فرو بُرد به نیّتِ اندیشیدن.

(شادترینم. امروز بنده‎ای از بندگانِ دلنشینِ خداوند را با گوشِ جان شنیدم و با چشمِ دل به تماشا نشستم؛ از همان آدم‎هایی که بودنت را باهاری می‎کنند، حتّی اگر مثلِ من زاده‎یِ خزان‎ترین خزانِ روزگار هم بوده باشی.)

یادش بخیر و یاد دوستی که آمدنم را سبب شد.  

«در جوانی پاک بودن شیوه‎ی پیغمبری است

ورنه هر گبری به پیری می‎شود پرهیزگار.»

کوچه، خیابان، بزرگراه، جاده،... راستش نمی‎دانم چقدر دراز است داستانِ اندیشه‎هایِ رَسیده و بَررَسیده ات؛ امّا خوب می‎دانم که رسیدنت نزدیک‎تر است از سَرک‎کشیدنِ آفتاب به ایوانِ سرزمینِ پدری. رَسیدی، یادت باشد دیواری که فروریختی به نیّتِ نمِ نوری، سخت چشم به‎راهِ توست تا این‎بار با تعریفِ جدیدی ازنو بسازیش... این‎بار دیوار یعنی حصاری از مهربانیِ، خلاصه‎شده در پنجره‎ای رو به کوچه‎باغ‎هایِ سرزمینِ آدم‎هایی که می‎فهمند، که می‎دانند، که «خوب بودن» بلدند، که خودشان را خوب می‎شناسند، که... .

نازنین‎ترین درخشنده به کنجِ «تار»یِ تنهایی‎ام، زادروزت شادباش.

 «وستا»ی پایدار و قامت‎بسته به غربتِ فریاد،

که خوب می‎دانی کجای آسمان را باید سرخ کشید،

... بیشتر از «رود» که «دریا» دوستت دارم.

بندبندِ بودنِ دیوار به «روزن»ی بند است که می‎سازدش، بندبندِ بودنِ من به مِقراضِ تویی که می‎گشایدم و ازنو سر می‎اندازد، بندبندِ بودنِ... . نه، دیگر این واژه‎ها خوشآیندم نیست! دیگر مِقراضِ حضورت را اجازتی نیست برای بندگشودن از دفترچه‎ی خاطراتم. می‎خواهم «خوش‎بین نبودن» را تمرین کنم، اگرچه انگار قرار است تو همواره خوب باشی...! برایت آسمان را آرزو می‎کنم تا بیکران باشی شبیهِ واژه‎های پاکش و اگر روزی دلت گرفت و تاریکی میهمانِ بودنت شد فردایی باشدت از نور، که حتّی سرزمین‎های سردِ شمالی هم شش ماه به شش ماه خورشید را فرامی‎خوانند... تو آسمانی، می‎دانم، تنها چند فصلی است سیاه می‎بینمت، نارسایی یا از چشمانِ من است و یا از طبیعتِ تو؛ چند ساعت، چند روز و یا چند ماه بیشتر نمانده است تا آفتاب.

دیدی؟! ...بازهم نتوانستم بدبین باشم!

باید به همه چیز شک کرد: به «من»، به «تو» و به «او» هم حتّی. دلت نگیرد نازنین، غروب شده است، پیِ کورسویی باید بود... که نیمه جان کورسویی مرا بس تر است از همه ی خورشیدهایِ دروغینِ این روزها. این روزها دیگر کسی از گلِ سرخ نمی پرسد: «مهربان! خاکت مناسب است؟ پرچین نمی خواهی؟ شاپرها آزارت نمی دهند؟»

این روزها همه از سرِ خودخواهی زیبایی ها را دستچین می کنند. امّا نیّت کرده ام از میان تمامِ این دیوارها قد بکشم و آنقدر بالاترین، تا سایه یِ مِهرگونی بر سکونِ تاریکِ دشت باشم. که دشت تنها به نمِ نوری جان می گیرد، چه رسد به خورشیدِ خیالی که در اندیشه ی عروج سال هاست بودنش را می سوزاند به خَلَق گونه عشقی. می شود از نام تا کام فرا رفت که اینبار درگیرم به ممارستِ «مِهر» گونگی.

زادروز «کوچ معنی من است» با چند روزی زودکرد شادباش.

سپاس ازخواهر گلم که به یادم آورد.

بنا را می‎گذارم بر این که هستی، نفس می‎کشی، فکر می‎کنی و هنوز یادت هست که چقدر باران بارید به چشمانِ آفتابی‎ام تا این نیمه‎جان رنگین کمان بودنمان را روشن کند،

بنا را می‎گذارم بر این که می‎دانی تا چه مایه واژه‎های نوشته و نانوشته‎ام تو را جار می‎زند،

بنا را می‎گذارم بر این که نواختنت نرگس‎ها را به ستایشِ تک گلِ زرد آسمان می‎خواند،*

بنا را می‎گذارم بر این که چشمانت دیدن بلدند و گوش‎هایت شنیدن،

بنا را بر این می‎گذارم  که دوستم داری...

                                                                    این است که دلم نمی‎آید دلگیر شوم از تو، حالا نه تقصیر تو است و نه تقصیر من که دایره‎ی واژگانِ ادبِ پارسی آنقدر گسترده است که خزان را می‎شود سرزمینِ رفتن‎ها و نرسیدن‎ها معنا کرد و پاییز را فصلِ عاشقی... راستی من اهلِ پاییزم، این است که گاه اشک‎هایم را به پایِ سرو می‎ریزم تا دل کوچه نگیرد از زرد و نارنجی‎های پاییز؛ که «پاییز بهاری است که عاشق شده است.» درمانش هم شاید نسیمی است از دشت‎های جنوبی. حالا چه فرق می‎کند پاییز باشد یا بهار، تو که باشی حتی آسمان‎ِ استواییِ آن‎دورها هم مرا به زیر «باران» می‎خوانند.

* برگرفته از این بیت «نظامی گنجوی»: «هزاران نرگس از چرخِ جهانگرد ---- فرو شد تا برآمد یک گلِ زرد.»

«نَفس آرزو کند که تو لب بر لبش نهی

بعد از هزار سال که خاکش سَبو بُوَد.»

 بچه ها چه خوب می دانند کجای آسمان را باید سرخ نقاشی کرد،

...و بزرگترها هم خوب می دانند بر کدام دیدگاه باید پرده کشید...

کاش هیچ چشمی، از دیدنِ هیچ حقیقتی، حتی به قدر «تنه ی فرو ریخته ی بادگیری» منع نمی شد.  آن وقت آسمان صاف می ماند و خورشید «همواره بودنش» را نذرِ می کرد بر دستانِ کوچکِ فرزندِ کویر و باران های موسمی تنها به نیّتِ آفرینشِ رنگین کمان می وزیدند از عشق... .

راستی، این روزها دلم می خواهد بدانم «دوست داشتن» والاتر است یا «عشق»؛ شاید دل نوشته های شما راه بگشاید بر غربتِ واژگانم.

یک نیم‎جو معتقد به طاعتِ بی‎گریه مشو!

می شناسمت به حرمتِ «عَرَفَ»... می‎دانی این روزها به صرفِ فعلِ بودنت دچارم؛ این است که سه حرفِ بی تعلیلت را گاه واژه می‎سازم و گاه بیت بیت فراز می‎کنم به دفترچه‎ی خاطراتم... می‎شناسمت، حالا خوب می‎شناسمت...  .

می‎دانم، از «عَرَفَ» تا خود مِنا را پی کودکی‎هایت دویده‎ای، این است که خداوند پویه‎های پاکت را پاسداشت و تو هنوز کودکستانی پاک در درون داری... من هم می‎خواهم دانش‎آموز کودکستانت باشم! «مِهر» گذشته است انگار، می‎دانم، امّا تو که مهربانی دیگر چه نیاز است به مهربانیِ خزانی که تازه می‎کند دیدگانِ تماشا را به بارش‎های همواره. قول می‎دهم شاگردِ اوّل باشم، باشد؟!