اینجا کویر،

              قحطِ نگاهی که می‎چکد،

              یا واژه‎ای که از نَفَسی تازه، ...یا گُلی،

تنها، باهار معنیِ تکرارِ فصل‎هاست؛

... هر روز چین و چُروکی نو بر ضمیرِ خاک،

بر دست‎های زخمیِ زن‎های پشتِ دار،

بر ماجرایِ داس و جو و گندم و درو؛

... جنگل‎ترین حماسه‎یِ شرجی‎ترین شمال،

                  پیغامدارِ غربتِ «لوت»ی دوباره است!

حالا،

... میانِ وحشیِ دریا و بادبان،

قعرِ تُرُش چکامه‎ی لبخندِ روزگار،

محکم‎ترین کِشیده به تقدیرِ کوچه‎اید؛

                          بر استواییِ قفسِ تنگِ سینه‎ام،

                          در من، خطوطِ ممتدتان سبز می‎شود... .

                                                        مهرسا، تهران – باهار هشتاد و شش خورشیدی، «نوروزگانی»

«دروغ هر چه بزرگتر باشد

 مردمِ دنیا آن را راحت‎تر باور می‎کنند.»

دکتر عالمی: «در کارهای فرهنگی، صرفه‎جوییِ آشکار ضررهایِ پنهان به دنبال دارد.»

«مرا امید وصالِ تو زنده می دارد»

کویر زاده نگاهم باهار می بارد... .

...
Contigo aprendí
a ver la luz del otro lado de la luna
Contigo aprendí
que tu presencia no la cambio por ninguna

Aprendí
que puede un beso ser más dulce y más profundo
que puedo irme mañana mismo de este mundo

Las cosas buenas ya contigo las viví
y contigo aprendí
que yo nací el día que te conocí

- دردسرهایِ آخر زمان بر اهلش به مانندِ موج است برای موج‎سوار.

- نژادِ مردمان به دو شاخه بخش‎شدنی است و آن دو دسته را مجازا به دو شهر می‎توان مانند دانست: یکی دربرگیرنده‎ی آنان که بر سَنج‎های مردمانی زندگی می‎کنند و دیگر آنها که بر پایه‎های الهی جان می‎گیرند. یکی سرنوشتش بر آن است که جاودان با خداوند فرمانروایی کند و دیگری با اهریمن تا ابد کیفر به جان می‎خرد.

- توبه، یعنی «تو» بهی و ما را به تو بازگشت است تا همیشه.  

«مادر» اشک ریخت شاید، ندیدم، صورتش را پنهان می‎کرد از من...

واژه‎ها دلشان گرفته است انگار، لبخند هم کم می‎آورم؛ مادر که دلش می‎گیرد خانه‎مان تاریک می‎شود،

کودک‎تر که بودم نوای همواره‎ی خانه‎مان، مرضیه بود و گلپا و پریسا و... دلنشین نوای هایده و مهستی، «هایده» که رفت خوب یادم هست، درست مثل وقتی که «یاحقی» رفت... .

دیشب چیزی از مهستی شنیدم، مادر که اشک ریخت احساس کردم کودکی‎هایم دارند قطره قطره در خاک می‎شود؛

تیک تیک، تاک تاک، خاطراتم دارند پروانه می‎شوند، حالا مثلِ کودکی‎ها باید هِی این مزرعه‎ی آفتابگردان را بدوم... :

«شاید اگر دایم بودی کنارم

یه روز می‎دیدم که دوستت ندارم

می‎خوام برم که تا ابد بمونم

سخته برای هر دومون می‎دونم

فکر نکنی دوری و اینجا نیستی

قلبِ من اونجاس تو تنها نیستی

...

غصه نخور زندگی رنگارنگه

یه وقتایی دور شدنم قشنگه

مراقبِ گلدونِ اطلسی باش

یه وقتایی منتظرِ کسی باش

کسی که چشماش یه کمی روشنه

شاید یه قدری هم شبیهِ منه... .»

چیزی درونِ سینه‎ام می‎تپد،

هِی گونه تَر می‎کنم به هوایی،

چشم‎هایم سویِ کجایی ست شاید نزدیک،

می‎دانی؟!

اینهمه برایِ توست،

... حالا بخند!

                     تک‎واژه‎ای بخند!

بگذار بارانِ چشم‎هایم رنگین کمان بسازد از زرّینه‎رودِ بودنت.

سال‎ها از داشتنِ دوستانِ خوبی مثل شما می‎گذرد،

سال‎هاست که دلخوشم به پیام‎هایِ گاه و بی‎گاهِ دوستانه،

سال‎هاست که شب‎ها ستاره می‎چینم تا فردا بگذارم بر طَبَقِ دوستی،

سال‎هاست...

                  ...و تا به امروز درنیافته بودم که «دوست» تا چه مایه «نازنین‎بودنی» است!

«کتایونِ نازنین، بازهم سپاسگزارم.»

«چهارشنبه سوری»، خدانگهدار گفتن به آلایش‎هایِ زاییده‎ی بودنِ ماست در سالی که می‎گذرد و «سیزده بدر» امّا نشانِ آشتی با بهار است، یعنی گونه گُل بیانداز به نیّتِ باهار...

با سبز درآمیز، از سیاه بگریز و در سپید معنا شو:

سبزه‎هایی از تنهایی درآمده، آدم‎هایی تنها شده از نو و بهاری که انگار کم‎کم دارد سیاه‎پوش می‎شود، از بس که این شهر «سیاه‎باران» است. «سیزده بدر» پارسال اگر چه وطنی نبود امّا بهارش تا پایانِ تابستان هم سبز می‎نواخت؛ یادش بخیر! یادِ تمامِ «سیزده بدر»هایِ گذشته بخیر: فروردین‎هایِ کودکی، فروردین‎هایِ جنگ، فروردین‎هایِ بلوغ، فروردین‎هایِ زندانی در حصارِ اندوه‎هایی که دیگر بر تعلقشان به ما تردید باریده است. یادش بخیر!

«به دوزخ بَرد مرد را خویِ زشت

که اخلاقِ نیک آمدست از بهشت.»

از امروز دیگر نفس می‎کشم،

که آزادی عجیب دلچسب است!

راستی دلم به حالِ حسود تیغ‎های گل سرخِ همسایه می‎سوزد!

عجب حکایتِ عجیبی است راز گلِ سرخ!

«من»، به‎جای «سرخ گلِ» نرم و نازکِ همیشگی، سَرونازترین «بودنِ» باغم به نیایشِ آفتاب.

حالا هی بکاویدم، هی نیشِ زبانتان را فرو کنید در من، هی «بودن»م را یادگاری بنویسید، ...این «من» نه «من» است دیگر!

 هنوز نمی‎دانم «سکوت» بهتر است یا «فریاد»، فریاد بهتر است یا سکوت... برای «خود بودن» امّا، گاه باید فریاد زد و گاهی چیزی نگفت: این یکی را خوب می‎دانم. حالا امّا دلم به فریاد رضاست!

آی که می‎خواهم عاشق باشم، حتّی اگر تمام تیشه ها به ریشه‎ام تشنه باشند!

 ...می‎خواهم «خود»م باشم.

این «من» عجیب دلش نرم می‎نوازد و سرش سبک است به نسیمی که می‎وزد و سکوتش را گاه به گاه به زمزمه‎های گرده‎هایی بارور، می‎شکند. می‎خواهم خودم باشم، حتی اگر رود به نیّتِ ریشه برکندنم طغیان کند و دریا تمامِ جزیره‎یِ تنهایی‎ام را یک‎شبه ببلعد... درست مثلِ دیواری که فرو می‎ریزد به نیّتِ گشایشی بر چشمانِ تماشا: عاشقانه قدم می‎زنم بی پای‎پوش در خاک‎راهی که هیچ ندارد جز خارهایِ تنهایی. حالا چند روزی است طوفان هم دیده‎هایم را پوشانده است، امّا باشد؛ مهم نیست، ...هیچ چیز مهم نیست، می‎روم، که هنوز «چیزی» درونم گرم می‎تپد...

 و «تو» در هوایی نفس می‎کشی که «من»، این نعمت کمی نیست.

پروردگارا! یاری کن تا «خود» را محترم شماریم!

بعضی وقت‎ها می‎خواهی از شادمانی فریاد بزنی، حیف که حالا از نیمه‎شب هم گذشته است... امشب یکی از بهترینِ شادباش‎های نوروز را شنیدم. راستی، خانه‎ات را آب و جارو که کردی، گلِ سرخ سرِ میز ناهارخوری‎ را فراموش نکنی!

 «من»، «سرخ گل» دوست دارد.