روز، شب،

سپید، سیاه...

همه‎ی آدم‎هایِ این حوالی انگار خلاصه می‎شوند در همین واژه‎واره‎ها؛ من امّا جایی ندارم اینجا. خدا «خاکستری» را برای این مردم نیآفریده است، همین است که باید رفت. من، تو و همه‎ی «ما»هایِ خاکستری، دیده نمی‎شویم که هیچ، حتّی شنیده هم نمی‎شویم. درست مثلِ ارواحِ سرگردانِ بلاتکلیف! هستی، دلت می‎خواهد صدایت را درست مثل تیره‎ترین ابرِ آسمان رعدواره به گوششان برسانی و یا مثلِ درخششِ سپیدِ زمستان تنهایی‎شان را بلرزانی، امّا حیف که...

می‎روم، می‎روی و می‎رویم جایی که دیده شویم، شنیده شویم، خوانده شویم و حتّی گاه سرزنش.

 آیا حق با من نیست که «کوچ» معنی‎ام باشد؟!

«ترانه‎ی همسر سرباز» سروده ای از «میقل هرناندز»

«درونت را از عشق آکنده‎ام

...و منتظر نشسته‎ام بر کَرت، شبیهِ گاو آهنی در انتظارِ شخم‎زدن؛

رسیده‎ام تا عمقِ بودنت...

زندگی را به تو می‎بخشم در مرگی که اینان پیشکشم می‎کنند و درنمی‎یابمش... .»  

«برگرداننده: مهرسا»

“Carta” de “Miguel Hernández”

Aunque bajo la tierra

mi amante cuerpo esté

escribeme a la tierra

... que yo te escribiré

«عشق یعنی قلم از تیشه و دفتر از سنگ

که به عمری نتوان دست در آثارش برد.»

این روزها سرگرمم؛ فرشته‎ها درس‎های تکراری سالیان را اینبار تر و تازه به گوش‎های ناشنوایم می‎خوانند، که مدهوش و دلگیرم از سفری که نزدیک است. باید از نو از تمام فرشتگانِ سرزمین مادریِ خورشید دل بکَنَم. راستی، برایتان دلتنگ می‎شوم؛ ببخشاییدم که رفتن سرنوشتِ همواره‎یِ من است. شاید خداوند اینگونه می‎خواهد پرواز را بیآموزدم. «دل‎بستن» از کودکی برایم چیزی حرام بود و این روزها حتّی به خودم هم دل نمی‎بندم؛ می‎روم تا تازه شوم، تا بزرگ شوم،... و تا شاید روزی من هم بازگردم. 

این روزها هر روز با فرشته‎ها قرار دارم، این است که مجالِ نوشتن نیست. دیروز بچه‎ها قلم زنی‎هاشان را به دیوارهایِ کویر کوبیدند تا در آینه‎هایِ روبرو تکثیر شوند. راستی می‎خواهید بدانید فرشتگانِ من چگونه پاک وشانه می‎اندیشند؟ دل‎نوشته‎یِ «فایزه» شاید دلنشین‎تان بیآید:

«سکوتم را به تنهاییِ ماه پیوند می‎زنم،

تنهایی‎ام را به ویرانیِ باد...

من...

با هُرمِ آتش آمیختم،

... سوختم،

خاکستر شدم...

که زنده ترم از دیروز،

در ماه تجلّی می‎کنم،

با باد می‎رقصم

...و بر آتش شراره می‎بارم،

                                           آه... دلخوشی‎های کوچک مرا می‎بینی!؟»

دیروزها باید چیزی می‎نوشتم، ...و مسافر بودنِ همواره دلیلی است بر جاماندنِ من از گاهشماریِ روزهایی که می‎آیند و شتابزده جا می‎گذارندم. «تاری‎خانه» که باشی دیگر هیچ به یادت نخواهد ماند: عشق‎بازیِ خشت و آفتاب.

«تاری‎خانه» که باشی و فرشتگانِ خدا دور تا دورت حلقه زده باشند، تازه درمی‎یابی چه‎مایه مقدّس است با خاک درآمیختن، از خاک برآمدن و بر خاک آفریدن به زبانِ مادریِ خورشید. روزِ خلیج پارس، درست روزِ «همواره رسیدن»‎هایِ همزاد با نرسیدن بود؛ نیاز و رازمان را در گوشِ طاق‎ضربی‎هایِ مسجدِ جامع زمزمه می‎کردیم و هویت‎مان را در کنج‎هایِ مورّبِ خدایخانه جار می‎زدیم. دست‎هایِ فرشتگان با جوهرِ واژگانِ زرآگینِ خاقانی شاید چیز می‎کشید بر سکوتِ سپیدِ کاغذ. دفتر‎ها انگار معنایِ آبیِ آسمان بودند و فرشتگانی پاک با دستانی هنرآموخته گل‎هایِ سپید و سرخِ باهاری را بر سکوتِ آسمان نقش می‎زدند... این روزها عجیب باهاری است.

«آب را قولِ تو با آتش اگر جمع کند

نتواند که کُنَد عشق و شکیبایی را.»

عشق شاید یعنی اتفاقی که نمی‎افتد جز در بارگاهِ همواره‎ترین نوری که درخششِ او نه از بی‎گناهیِ دشت می‎آید و نه با سیاهکاریِ ساکنانش کمسو می‎شود، و «تو» امّا... .

«نگینِ ‎سلیمانی» بودنت غنیمت است، می‎دانم؛ امّا «نگینِ سلیمان» هم که باشی و بر انگشتانِ مهرآسایِ من تا همیشه اگر نمانی، به هیچ نمی‎ارزی: یک روز بر این بند، روز دیگر... و آخر نصیبِ... . حالا خوب می‎فهمم معنیِ دستانِ سردی را که به آتشِ شهوت گرم می‎شود و عاشقانه‎ترین نوازش‎ها را تظاهر می‎کند. بینِ من و تو غُربتی رخ داده است، من به زبانِ تو سخن می‎گویم امّا تو چون از این دست کم خوانده‎ای و کم شنیده‎ای، دریافتنِ من کمی دشوارت می‎آید. راستی، «کلاه شکستن» هم آدابی دارد که «ادب نگه‎داشتن» نخستینِ آن. حالا اگر خواستی پیشانی بالا بیاندازی بیانداز، میلِ خودت؛ امّا بدان «میترایی»ها نشانه‎یِ بزرگواری و دانستن می‎دانند آنچه را که در تو نادانی معنا می‎شود. ادب نگهدار، شاید روزی «میزانِ درونی» حاصل کنی:

«من آن نگینِِ سلیمان به هیچ نستانم

که گاه گاه بر او دستِ اهرمن باشد.»

- این قلعه گشوده نخواهد شد الاّ به کلیدِ اُنس و بسته نیست الّا از رویِ وحشت.

- «اوجِ کبریا» آنجاست که «نای» شوید پر از شِکَّر که تا شما را می‎بُرَند به آتش نسوزانند یا که نیفشانند و به صِرفِ گرفتنِ عصاره دور نیاندازند؛ بلکه آنقدر عزیز شوی که «نِی‎زَن» شما را بر لبانِ خود بنشاند.

- شیطان به خداوند گفت: «مرا بر این موجود (انسان) حکمرانی بخش.» و خداوند گفت: «بر همه‎ی اجزایش تو را راه است، الّا بر دلش. دلش خانه‎یِ من است و بقیه آنِ توست.» از این است که می‎گویند بهشت، هشت بخش است و جهنّم، هفت بخش. از راهِ دل به بهشت می‎شود رفت به جهنّم نه؛ حتّی سیاه‎ترین نابکاران هم بر خطاهاشان دِل‎رضا نیستند.

- ...اسکندر از دیوجانس سراغ می‎گیرد، می‎گویند که کنارِ فلان معبد در معرضِ آفتاب نشسته است. اسکندر آنجا می‎شود و گونه‎ای بالای سر او می‎ایستد که حاجبِ میانِ آفتاب می‎شود و او. ...دیوجانس می‎گوید: «تو در حقیقت بر من سیادتی نداری، چرا که تو غلامِ یکی از غلامانِ من هستی، من بر نفس چیره شده‎ام و نفس غلامِ من است و تو بنده‎یِ نفسی، بنده‎یِ بنده‎ی من... .