- سومین نام خداوند «اَشا» به معنایِ راستی، داد و هنجار (قانونِ) اهورایی‎ست که جهان و آفرینش را سامان می‎دهد. «اَشا» خواستِ اهورایی (مشیتِ الهی) است... «راهِ درست زیستن» را از پیش بر ما نشان داده‎اند. آنان که کجروی می‎کنند و با اَشا بیگانه می‎شوند، سرانجام رنج می‎بینند و این میوه کارکردِ خودشان است و نه مجازاتِ خداوند.

«اهورامزدا آدمی را در شَبَه اخلاقی خود هست کرد.»

- اهورا مزدا جهان و آدمیان را در خرد (وهومَن) پدید آورد، در وجدان (دَاِنا) شکل داد، در سازندگی (سپَنتا مَینیو) نمود خارجی بخشید و در راه راستی و داد (اَشا) پیشرفت داد، با آرامش و مهر (آرمیتی) هماهنگی بخشید تا با نیروی اهورایی و خوبی (خَشترا) به رسایی (هَ اَروتات) و جاودانی (اَمِرتات) برسند.

خدا را شکر هنوز مویرگ‎های شهر نفس می‎کشند!

19 جون 2007 – 04:35

- سرقت در ادبیات سه گونه است که تنها یکی از این سه گونه قبیح است و دو دیگر ممدوح. من شمع از خانه‎یِ شما برنمی‎گیرم، بلکه اگر رخصتی باشد شمعِ خود را با شمعِ شما روشن می‎کنم.

- بسیاری از آنچه می‎جویی اگر آب است و اگر ناب، همه در چاه است؛ چاهی در وجود تو، همان معرفتِ نفس. باید به استغراق در خود چاه زد؛ که هم به آب می‎رسی و ...چه بسا که چو یوسف «ز قعرِ چاه برآمد به اوجِ جاه رسید.»

- تقابلِ عشق و هوس چیز شگرفی است؛ که کنعانِ هوس تو را به یوسفِ مطلب نخواهد رساند که عشق شیرازه‎ی ماجرا در کار نیست:

«به کنعان هوس گردی ندارد یوسفِ مطلب

مگر در خود فرو رفتن کند ایجادِ چاه آنجا.»

 دوستانی دارم نرم‎تر از نفس باد صبا...

سال‎های سبزی بود مکتب رفتن‎مان؛ دوستانِ سبزی داشتیم که حالا برایِ دیدنشان باید «دور دنیا در هشتاد روز» را از نو ورق زد. ...امروز کسی گفت بخشی از خاطراتِ آن روزها پرکشیدن آموخته؛ من یکی با اینکه چند باری بیشتر در انستیتو مصالحِ دانشگاه ندیده بودمشان امّا آنقدر صفا در بودنشان بود، که نگاهم از شنیدنِ رفتنش عجیب ابر نشین شد. استاد قالیبافان کسی نبود که بشود دیده‎شان و فراموش‎شان کرد. روز خداحافظیِ بچّه‎ها خوب یادم هست، بعد از عکسِ یادگاری طنّازی‎کنان گفتند: «شما را باید از اعضا انستیتو برشمرد، یک دوره بتن هم بخوانید بد نیست!»

هومن، روح الله، مهدی، پوریا و امیر عزیز سفرکردنِ استادِ نازنین‎تان را از ژرفایِ بودنم تسلیت می‎گویم و می‎دانم که به‎زودی وطن را درخواهید یافت و قدمگاهِ ایشان را گرم نگاه خواهید داشت که:

                                           «عشق با سوتِ هیچ پاسبانی نمی‎ایستد.»

راستی زهرا رفت، وستا هم می رود و من هم خواهم رفت.

چرایش را باید از «اُطلُبوا العِلم ولو بالصّین» پرسید و... .

http://www.iranclip.com/player/1039 

«نصیبِ ماست بهشت، ای خداشناس بُرو

که مستحقِ کرامت گناهکارانند.»

- مولانا...

«که رباب از عالم بالاست و چون ما غریب...

ما غریب نوازیم؛ آیا غریب نوازی از دین نیست؟!»

- «بت پرست» هزاران درجه بالاتر از «خود پرست» است؛ چرا که چیزی بیرون از بودنش را تقدّس می بخشد. انسانِ دورانِ نادانی (عصر جاهلیت) هزاران هزار سال از انسانِ این روزگار فراتر بوده است؛ پیش افتادگی اش از «ما»ی این روزها تا آن حد است که او شاید یکتاپرست است و یکتایی را می پرستد برنشسته بر زیر پوسته ای به نام بت و «ما» امّا گرفتار خواست ها و درونگی های نابالغ خود. گفته اند: شراب خوب چیزی ست، چرا که روان گردان است و ما را از ما می ستاند...

کاش این «از خود ستانده شدن» از مستی و بدمستی به «عربده کشی» می رسید؛

 آن وقت شاید امیدی به راهایی از خودپرستی باشد!

- «آدم، آخرین نوع آفریده که شایسته ی آفرین بود و  فتبارک الله احسن الخالقین». اندیشه ای می گوید: «شقی و تقی از نخست همچنین زاده شده اند: هر آن نقشی که رفت آنجا، از آن افزون نخواهد شد.» اگر این اندیشه درست باشد، آیا امیدی بر بودنمان هست؟!

- دنیای امروز دنیای «آزار» است و «بازار»: آزار همان معنای شهویِ حیات است و بازار معنایِ غضبی. این روزها هیچ اثری از «فرشتگی» نیست و این بسیار ساده دریافتنی است؛ کافی است یک روز بکوشی تا تنها معادله ای کوچک از زندگی را راه حل بیابی!

فصلی بود دل‎بریده از تمامِ سیاه‎رگ‎هایِ قلبی آکنده از لختگی‎هایی که عاقبت روزی مرگی همواره را سبب خواهند شد، فکر می‎کردم دارم بزرگ می‎شوم، دارم آدم می‎شوم و شاید پرکشیدن را اینبار بی‎هیچ بلیط و پرواز و روادیدی، تمرین خواهم کرد... امّا دیروز، درست همین دیروز، فهمیدم که هنوز حتّی به اوّلِ راه هم نرسیده‎ام، چه رسد به رهرو بودن!

رفتیم و به نیّتِ گل انداختن به گونه‎ی خانه‎یِ پاکِ کودکی‎هامان دسته‎دسته گل خریدیم از فروشگاه‎های سرپوشیده و آدم‎های در امنِ سردکننده‎های آنچنانی آسوده... در راه امّا پدر بزرگِ نازنینی داشت خارهای «محمّدی»‎ها را یک یک با دست‎هایش می‎چید تا به خودروهای در راه گُل تعارف کند... آن‎وقت که از مهربانی چهره‎اش تصویر برمی‎داشتم، اصلا نفهمیدم که می‎شود باری از دوش پیرمرد برداشت و با یک بغل بیشتر از گل‎های سرخ به خانه برگشت... حالا شاید تصویری از پیرمرد، هر روز، رو در نگاهمان، بتواند این «عذابِ وجدانِ» لعنتی را که نخستین‎بار نیست به جانمان می‎افتد، کمرنگ کند.

...کاش گناه نکردن بلد بودم،

کاش فهمیدن بلد بودم،

کاش ژرف بودم، ...بزرگ، آنچنان که اقیانوسِ نگاهِ پدربزرگِ گُل‎فروش!

آن‎وقت شاید همین قطره‎های نارسِ اشک غرق می‎کرد مرا

در ژرفایِ دانستنی که دیروز... .

یادت باشد دِلالت‎ها دوسویه‎اند: دوستم داری، دوستت دارم، ...! «من» شاید تنها نسیمی بود که باید می‎وزید، و «تو» همان سبزینه‎ی بارور که نیمه‎جان نسیمی هم می‎توانست گرده‎هایِ بودنت را به بار بنشاند. یادت باشد «من» با «تو»، «تو» با «ما» و... معنا می‎شویم. بودنتان باهار نِشان بود؛ این بود که غریزه‎ی نارسِ این نسیم‎گون، «بهار» را نشانه گرفت.

«فکر شنبه تلخ دارد جمعه‎ی اطفال را

عشرتِ امروز بی اندیشه‎ی ...»

پرهودِ نازنین، دلم می‎خواست مثالِ این تک مصرع نبودید و فکرِ شنبه «جمعه» تان را نمی‎آلود؛ دلم می‎خواست ساعاتِ با شما بودن آنقدر که برایِ من درخشان و پندآموز، برای شما نیز... امّا مثلِ اینکه اینبار آنقدر که همواره‎ی وجودِ پاییزی‎ام ...، نبوده‎ام. کاش هیچ اثری از خزان در بودنم نبود، آن‎وقت شاید بودنم همانقدر که شقایق‎های دشت، نور می‎تاباند به چشم‎هایِ روشن‎تان. راستی کویر چیزها دارد برای آموختن، این‎همه خشکی و سخت‎دلی شاید یعنی که:

درونت را بکاو،

تو آنقدر لطیف و بارانی هستی که باهار کم بیاورد از دمیدن...

مانده‎هایِ راه را آنقدر قدر بدان که هیچ نشانی از «دیروز اندیشی‎»هایِ تلخ در نازنینیِ بودنت نماند.

*تا همیشه‎ی بودن دُعایت را عجیب محتاجم، مهربان!

می‎رسی، دیر رسیده‎ای،

می‎روی، زود است رفتنت...

حالا هی می‎روی و می‎روی و نمی‎رسی تا که بخواهد رفتنی نو در کار باشد.

آن‎روزها کبکم خروس می‎خواند، از بس که بهشت می‎نگاشتید در چشمانِ پاییزی‎ام؛ حالا که رفته‎اید، حالا که رفته‎ام، حالا... درست حالا تازه می‎فهمم چقدر آفتاب معمولی است، چقدر گاه خسته می‎شوم و چقدر دلم برای پرواز تنگ است. راستی، می‎دانید چقدر با شما بودن برای چون «من»ی دردآفرین بود؟! امّا بهشت تنها چیزی است که بردباریِ کوه می‎دهد به نگاهِ سردم.

الهه‎یِ نور بود در چشمانِ بازیگوش تک تکتان که می‎دیدم، الهه‎یِ آب بود در روانیِ آفرینشِ دستانِ پاکتان... هنوز زود است رفتنم، می‎دانم؛ ...و رفتن تنها سرنوشتِ همواره‎ای است که زمین این روزها برایم رقم می‎زند، که «مهر» اینجا غروب می‎کند و در نیمه‎ی دوم زمین برمی‎آید. گناه از من نیست، گردشِ دور روزگار است؛ این است که باید رفت، راهِ همیشگی است، نه چیزی بیشتر.

زمین شما که می‎گردد «منِ قامت بسته به عشق» را دور می‎گرداند، که من هنوز همین جایم... همیشگیِ دنیا همین جا خواهم بود!

فرشتگانم! کجای زمین را باید گشت تا چون شمایی را نفس کشید؟!

کجای آنجا آدم‎هایی هستند که بشود برایشان خدا را در واژگانِ مقدس پارسی جار زد؟!

که آنجا هیچ‎کس نمی‎داند «نی‎نامه»ی بلخی را می‎شود از اعماقِ جان نفس کشید،

هیچ‎کس نمی‎داند «مقرنس» یعنی که تو آزاده‎ای ریشه در خاکی،

هیچ‎کس نمی‎داند «کتیبه» همان داستان از «ناسوت» به «لاهوت» رَسیدن است... .

شما دلتان گرفت از رفتنِ «من»ی که آمده بود تا برود، ...و «من» می‎رود تا تنها شود برای سالیان.

دیروز یکی‎تان پرسید «خود بودن» چقدر سخت است! ...و من می‎روم تا خودم باشم، تنها دلیلِ کوچ‎هایِ موسمی چون «من»ی خود بودن است. حالا باید سال‎ها در گوشه‎ای ناآشنا تنها دلخوش به ادبیات و موسیقیِ سرزمینی، تنهایی را سکوت کنم و خودم را در واژگانی پاییزی فریاد. سخت است؛ زندگی همواره‎یِ سختی‎هاست، امّا،...

خداوند می‎خواهد خودت باشی،

بر دارایی‎هایِ ضمیرِ بودنت سپاس بگویی،

برای ماندن در فریادِ ناهمگونِ سرزمینِ گذر نکوشی،

...و بدانی که «اینجا نَه جایِ ماندن است»، دلت نگیرد نازنین، اگرچه شب می‎آید و کم‎جان ستاره‎هایی تنها روشنی‎بخشِ خانه‎ام خواهند بود، امّا طاقِ ستاره‎نشان را از هموارگیِ خورشید دوست‎تر دارم... و شما را دوست‎ترین.

برای «آفتاب» دعا کنید،

 نمی‎دانید چقدر دلش می‎گیرد وقتی از سرزمینِ مادری‎اش (خاور) به غرب‎نشینیِ شبانه ناچار می‎شود...

اگر چه «دل قوی دار سحر نزدیک است.»