پنج‎شنبه،

...رنگِ خورشید درخشید!

سلام! دست‎هایی که می‎شناسیدم،

درود! چشم‎هایی که ورق می‎زنید تنهایی‎ام را و باران‎هایِ موسمیِ فصلِ عاشقی که می‎شویید غربتِ چشمانی را که هرگز پاک‎دیدن را از یاد نبرده‎اند.

فقط یک روز نیایشِ عاشقانه کافی‎ام نبود، که تشنه‎تر شدم بر تو، بر بویِ پیراهنِ یوسف‎نشانت. عصر، چشیدنِ واژگان بود بر زبانی که دارد کم‎کم باز می شود بر گفتار، ...و شب چقدر لذیذ بود بر سبزینه‎هایِ فروتن نشستن و لختی دور از پرده‎دریِ آفتاب، در تماشایِ ماه، لقمه‎ای عشق را به دندانِ تنهایی کشیدن!

چه مایه پرواز زیباست،

وقتی تو همسفر کوچِ همواره‎ام باشی!

باران که ببارد و برگ‎ها که از شاخه‎ها دل‎سیر شوند، تازه دل می‎بندم به تو، برای تمامِ لحظه‎هایی که در راهند... یادت باشد خورشید همیشه می‎تابد؛ تنها گاه به جبر زمینی که می‎چرخد، غروبش نصیبِ چشمانت می‎شود و طلوعش پیشکش خاکی دیگر.

«بودم، هستم و خواهم بود... .»

اینها را خوب به خاطر داشته باش و در دفترچه‎یِ مشقت بنویس. گاهی برای رسیدن، باید طعم تلخِ نرسیدن را مزمزه کنی و گاهی برای نرسیدن باید از رسیدن سرشار شوی؛ این‎است که اگر بنویسی، تمام آینه‎ها تکثیرش خواهند کرد و آفتاب زودتر بَر می‎شود.

دیروز چقدر زندگی کردیم و امروز چقدر...

...و فردا، به امیدِ خداوند، خودِ معنایِ زندگی‎ست.

به خدا فرشته‎ای،

از جنسی که آسمانِِ هفتم را به چشم دیده است،

نه از آن دست که «چهارمین» را نرفته باز می‎گردد... .

ماهپاره‎یِ شب‎هایِ غربت‎نشینی خورشید این روزها دارد جایِ خود را با آفتاب عوض می‎کند؛ این است که گاه خرقِ‎عادت می‎کنم و به جای درس‎هایِ هفتگی مکتبِ استاد، دلهره‎هایِ رفتن و دلشوره‎هایِ ماندن را قلم می‎زنم.

راستی، بیدل‎ترین بهانه‎یِ ماندن، یادت که هست؟!:

«ازین محفل چه امکانست بیرون رفتنِ مینا

که پالغزِ دو عالم دارد امشب، دامنِ مینا

نفس سرمایه‎ی عجز است، از هستی مشو غافل

که تا صهباست نتوان بُرد خَم از گردنِ مینا

سلامت بیخبر دارد ز فیضِ عالم آبم

حبابِ من ندارد صرفه در نشکستنِ مینا... .»

آرزو داشت تو را دربَر خود جای دهد

پیرُهن بود و دمِ یوسفِ خود را می‎جست

چشمِ یعقوب به ادراکِِ نفس‎هایِ تو گرم

نور باریده، غبار از رخِ دنیا می‎شست… .

سروده‎یِ روزِ «پیراهنِ یوسف»، امروز - مهرسا

رفته بودیم ستاره بچینیم،

شاید هم ستاره‎ها آمده بودند تا  ما را ببینند!

...کویر،

خاک یعنی چشم‎هایت زهره ندارند به دیدنِ حقایق؛ گرد و غبار کویرِ این دنیا و خورشیدهایِ مجازیِ آسمان‎تابش، نایِ دیدن و کشف و شهود را از نیِ بونمان گرفته‎اند. رفته بودیم تا دور از تمام نورهایِ شب‎نشین که غربتِ خورشید را از یادمان می‎برند، نور را رصد کنیم و در صندوقچه‎یِ چشم‎هامان به ثبت برسانیم.

راستی چه مایه دلم خانه‎ای می‎خواهد،

در دلِ کویری که حتی یک دیوار هم در آن نروییده باشد؛

…و فقط من باشم و «تو» و خداوند!

آدم‎ها خوب حرف‎زدن بلدند،

به عمل که می‎رسد پایشان لغزان است.

کاش در قبیله‎یِ آدم‎ها جای نداشتم!

دیوانه‎ترین دیوانه‎ی دنیایم،

وقتی مهربانانه نگاهم می‎کنی و لبخند می‎زنی،

وقتی سکوت می‎کنی و چیز می‎نویسی،

وقتی راه می‎روی و دور می‎شوی،

وقتی میآیی که همواره بمانی،

وقتی...    

راستی چقدر خداوند مهربان است که تا این مایه ما را دوستدار است!

«قریبی به غربت من و

غریبم به قربتت به حضرت حق... .»

«گشاد و بسطِ چشمت عالم آراست

جهان پیدا و پنهانی ندارد.»

- «شمع خنده»: گاهِ وداع با زندگی، لبخنده‎ای می‎زنیم و بعد آهی از نهادمان برمی‎آید و شعله‎ای می‎کشیم و چون شمع خاموش می‎شویم. ما آنقدر مجنون بوده‎ایم که حتی مرگمان را با لبخند پذیره گشوده‎ایم.

- تنها فرزندی از آدمیان که در گاهِ میلاد به جایِ گریه، خندید، «زرتشت» بود. این است که در دینِ زرتشت آنقدر گریه زشت شمرده شده است که اگر برای مردگان بگرییم، این گریه رودی می‎شود روان بر سر راهِ او به مینو و او باید صبور باشد تا این آب بگذرد و او را راه به مینو باز شود:

«چه بر مرگِ دیگران می‎گریی،

                          بر خویش گریه کن!»