دلم خیلی تنگته مهتاب،

راستی سراغی از ما نمی گیری؟!

«دیگر ز شاخِ سروِ سهی بلبلِ صبور

گلبانگ زد که چشمِ بد از روی گل بدور

ای گل به شکر آنکه تویی پادشاهِ حُسن

با بلبلانِ بیدلِ شیدا مکن غرور

از دستِ غیبتِ تو شکایت نمی کنم

تا نیست غیبتی نَبُوَد لَذتِ حضور

گر دیگران به عیش و طرب خرّمند و شاد

ما را غم نگار بُوَد مایه سرور

زاهد اگر به حور و قصورست امیدوار

ما را شرابخانه قصورست و یار حور

می خور به بانگِ چنگ و مخور غصّه ور کسی

گوید ترا که باده مخور گو هُوالغفور

حافظ شکایت از غمِ هجران چه می کنی

در هجر وصل باشد و در ظلمت است نور.»

Opera loses its star

این روزها دلش به غروب کردن هیچ رضا نیست.

رفتن همیشه قصه‎ی تلخی‎ست، نازنین

نی نامه‎ی دفاتر بلخی‎ست، نازنین

«از دل سروده‎های باهار امسال – مهرسا»

دیوار روبرو را بشکن،

مگذار حصار شود بر شهودِ بالغت؛

مگذار ویران کند ماجرایِ پرواز را بر سر آسمان،

راستی پایِ کدام چنار می‎شود عهدِ برادری‎ات را امضا کرد دوست؟!

دوست، رفتنت به مبارکیِ آمدنت باد! که آمدنمان باهار می‎بارید بر چشم‎هایِ اسیر غربتِ اینجا و رفتنمان کاش که چراغان کند برزخیان در انتظار را! دیشب تنها شبی نبود که دلِ آسمان می‎گرفت از اینهمه رفتن، که سال‎ها پیش هم آوایِ تلخ رفتن را با چشم‎هایِ خیس زمزمه کردیم، یادت هست؟

«کاش رفتنمان آنقدر سخت نباشد که آمدنمان!»

جان‎کندنِ خورشید را ببین وقتی غروب دل می‎سپارد؛ نرم و لطیف و عاشقانه، خرامان خرامان می‎رود تا... تنها به هجرانی که غرب‎نشینیِ شبانه را نصیبش می‎کند، اشکی می‎ریزد و بعدتر چه باشکوه از خاور نگاهمان طلوع می‎کند. کاش فردایِ قیامت، درخشش‎مان از جنسی باشد که خورشیدِ صبح فردایی تابستان‎نشین!

 http://www.iranhmusic.com/article.aspx?id=905

* برادر نازنینم، مازیار، پرکشیدنِ یکی از بهترینِ دوستانت، مسعودِ عزیز را به تنهاییِ باشکوهت تسلیت می‎گویم؛ که تنها نیستی، هر نفََََس تو را می‎خواند خداوندی که در این نزدیکی‎ست!

«تا مژه بستیم قیامت رسید

مرگ چه خواب سبکی بوده است.»

«طالب آملی»

تمامِ خاطره‎هایِ خورشید خلاصه می‎شود در درخشش،

تمامِ خاطره‎هایِ خاک خلاصه می‎شود در گردش،

تمامِ خاطراتِ دریا خلاصه می‎شود در جوشش،

... و همه‎ی خاطره‎هایِ «من» خلاصه می‎شود در کوششی که فرسنگ‎ها دورتر شاید ماحصلی بزاید از جنسِ پرواز!

بال‎هایی نحیف

که توانِ درکِ آسمانِِ اول هم از سرشان زیادی‎ست،

چه رسد به خلیفه‎اللهی و اوجِ آسمانِ هفتم!

از ابلیس حتّی کم می‎آوریم،

آن‎وقت هوسِ آسمانِ هفتم می‎کنیم؟!

حکایتِ عجیبی‎ست داستانِ غبارآلودیِ «من»!

دارایی‎ام هیچ است،

سال‎هایی‎ست که هیچ نداشته‎ام، سال‎ها،

...این‎روزها امّا انگار داراترین وجودِ خاک‎آلودم.

چقدر خوبی تو!

چه مایه بزرگ می‎اندیشی!

...کودکی‎ام دارد از دروازه‎هایِ بلوغ می‎گذرد؛

نفس که می‎کشی، پیش می‎روم؛

غزل که می‎شوی، پرواز می‎کنم؛

...با بوسه‎هایت «آسمانِ هفتم» را چشم خواهم گشود.