همین امروز بود،

بیست و چند سالِ پیش،

چشم‎هایم را که باز کردم

گَردِ غربت نابینایم کرد و تا به امروز هنوز در کوچِ اجباری دنیا اسیر مانده‎ام؛ این غربت با تولّد آمد و با مرگ می‎رود، که «این قفس نه سزایِ چو من خوش‎الحانی‎ست... .»

تولّدم مبارک... .

شبِ قدر شاید تمام شب‎هایِ در راه است؛ امشب امّا دیگر بود:

با تو،

زیر سقفِ آسمان،

پشت به تمام دارایی‎هایِ خاک‎آلود،

رو به سوی یکتاترین حقیقتِ هستی...

الغوث‎الغوث که می‎گفتی دلِ آفتاب رضا می‎شد به بازگشت، شاید این سحر زودتر از راه برسد، شاید هم باران ببارد بر این‎همه استغفار و پایانش سپیده‎ای باشد کنجِ خانه‎یِ دلت. راستی چقدر خوب است که «او» هست، چقدر خوب است که می‎شنود، چقدر خوب است که می‎بخشد، ...که می‎بخشاید!

فردا برای تمام پرندگان دانه خواهم ریخت،

دیگر مهم نیست که کبک باشند یا یاکریم؛ از سفره‎یِ کرم او هر جنبده‎ای که منعم شود «یا حق»‎گویان برخواهد خاست؛

                                               ...و از فردا تمامِ پرندگان «یا کریم»اند.

مرغانِ مهاجر این روزها خسته‎اند از غروبِ اجباری، تنهایشان مگذار!

آمدم، برگشتم، اینجایم؛ اگرچه تمام روزهایِ سفر اینجا بودم،

در سینه‎ام چیزی می‎تپید به شوقِ کسی که

هنوز هم نمی‎داند کجای خاطراتِ خاکستریِ دیوار را زخم نشاندم به نیّتِ آفتاب.

دوست‎داشتنِ این «هشتی» همانقدر مقدّس است که حرمتِ «صحن و سرا».