پنج‎شنبه،

...رنگِ خورشید درخشید!

سلام! دست‎هایی که می‎شناسیدم،

درود! چشم‎هایی که ورق می‎زنید تنهایی‎ام را و باران‎هایِ موسمیِ فصلِ عاشقی که می‎شویید غربتِ چشمانی را که هرگز پاک‎دیدن را از یاد نبرده‎اند.

فقط یک روز نیایشِ عاشقانه کافی‎ام نبود، که تشنه‎تر شدم بر تو، بر بویِ پیراهنِ یوسف‎نشانت. عصر، چشیدنِ واژگان بود بر زبانی که دارد کم‎کم باز می شود بر گفتار، ...و شب چقدر لذیذ بود بر سبزینه‎هایِ فروتن نشستن و لختی دور از پرده‎دریِ آفتاب، در تماشایِ ماه، لقمه‎ای عشق را به دندانِ تنهایی کشیدن!

چه مایه پرواز زیباست،

وقتی تو همسفر کوچِ همواره‎ام باشی!

باران که ببارد و برگ‎ها که از شاخه‎ها دل‎سیر شوند، تازه دل می‎بندم به تو، برای تمامِ لحظه‎هایی که در راهند... یادت باشد خورشید همیشه می‎تابد؛ تنها گاه به جبر زمینی که می‎چرخد، غروبش نصیبِ چشمانت می‎شود و طلوعش پیشکش خاکی دیگر.

«بودم، هستم و خواهم بود... .»

اینها را خوب به خاطر داشته باش و در دفترچه‎یِ مشقت بنویس. گاهی برای رسیدن، باید طعم تلخِ نرسیدن را مزمزه کنی و گاهی برای نرسیدن باید از رسیدن سرشار شوی؛ این‎است که اگر بنویسی، تمام آینه‎ها تکثیرش خواهند کرد و آفتاب زودتر بَر می‎شود.

دیروز چقدر زندگی کردیم و امروز چقدر...

...و فردا، به امیدِ خداوند، خودِ معنایِ زندگی‎ست.