دوست، نسخه‎برداری از «روز ‎نگاشته‎ها» تنها با اجازه‎ی نویسنده درست خواهد بود.
(نگاره از برادرِ نازنینم مازیار، گاهِ دمیدنِ سال 1385 خورشیدی، هیوستن - تگزاس)

...آفتاب که می‎رفت منِ اهلِ پاییز را میانِ همین برگ‎هایِ زرد جا گذاشت، «ناشکر نیستم که پاییز فصلِ من است.» امّا این‎جا همیشه انگار که شب است. گاه‎گاهی چند ستاره‎ی قطبی می‎آیند و می‎روند... امّا چندتاشان هنوز که هنوز است سو سو می‎زنند و تو را می‎خوانند. آی آفتاب گرم کوچه‎ی ما! تو را به خدا هم که شده باز هم برایمان «رنگین کمان» بساز. این جا باران می‎آید امّا تو که نیستی چشم‎هامان با رنگ بیگانه است... یادت باشد چشم به‎راهیم... .

«بی تو در کنجی کویری لانه‎ام
...با تو امّا خانه‎ام شیرازِ سبز... .»

«این شعر‎گونه برای روزِ مادر، سال 1376 سروده شده است. پیشکشِ مادری که «بودنش» به واژه‎ی «مادر» آبرو می‎بخشد.» مهری محبّی «مهرسا»

---