رفتن همیشه قصه‎ی تلخی‎ست، نازنین

نی نامه‎ی دفاتر بلخی‎ست، نازنین

«از دل سروده‎های باهار امسال – مهرسا»

دیوار روبرو را بشکن،

مگذار حصار شود بر شهودِ بالغت؛

مگذار ویران کند ماجرایِ پرواز را بر سر آسمان،

راستی پایِ کدام چنار می‎شود عهدِ برادری‎ات را امضا کرد دوست؟!

دوست، رفتنت به مبارکیِ آمدنت باد! که آمدنمان باهار می‎بارید بر چشم‎هایِ اسیر غربتِ اینجا و رفتنمان کاش که چراغان کند برزخیان در انتظار را! دیشب تنها شبی نبود که دلِ آسمان می‎گرفت از اینهمه رفتن، که سال‎ها پیش هم آوایِ تلخ رفتن را با چشم‎هایِ خیس زمزمه کردیم، یادت هست؟

«کاش رفتنمان آنقدر سخت نباشد که آمدنمان!»

جان‎کندنِ خورشید را ببین وقتی غروب دل می‎سپارد؛ نرم و لطیف و عاشقانه، خرامان خرامان می‎رود تا... تنها به هجرانی که غرب‎نشینیِ شبانه را نصیبش می‎کند، اشکی می‎ریزد و بعدتر چه باشکوه از خاور نگاهمان طلوع می‎کند. کاش فردایِ قیامت، درخشش‎مان از جنسی باشد که خورشیدِ صبح فردایی تابستان‎نشین!

 http://www.iranhmusic.com/article.aspx?id=905

* برادر نازنینم، مازیار، پرکشیدنِ یکی از بهترینِ دوستانت، مسعودِ عزیز را به تنهاییِ باشکوهت تسلیت می‎گویم؛ که تنها نیستی، هر نفََََس تو را می‎خواند خداوندی که در این نزدیکی‎ست!