«این روزها که می گذرد... .»

سفر قسمتِ همواره‎یِ خورشید است؛ از خاور چشم‎هایِ تو تا باختر سردمزاجیِ زمین. باز هم مسافرِ بودن قسمت‎مان شد و اینبار امّا فرود آمدیم برای اندکی طولانی‎تر، که ماندن‎مان نه از جنسِ مرداب است و نه به رنگِ دریا. رودیم همواره و تنها بسترمان گاه به‎گاهی متغیّر است، تا به دجله‎ی حاصلخیزیِ بندگیِ خداوند رسیدن راه بسیار است. آنقدر رقصانند قطراتِ بودن‎مان که گویی این ماندن نه ماندن است، مدام اسپند می‎چکد به آتشِ وجودمان!

عجیب خوب است این ماندن،

این رفتن

و آن رسیدن شاید!

روز اول تنها تجربه‎یِ درهایِ بسته‎ای بود که گشودنش را زَهره یافتیم، دوم روز امّا، تجربه‎یِ آفتابی بود که سوزاندنش خوشتر است از تمام سایه‎سارهایِ امنِ آرامش اینجایی و روزهای بعد زیارتِ سکوت بود و قرابتِ فریاد... .

نیّت کرده بودیم لحظه‎ها را به جانِ قلم قسم دهیم که بی «غزل» نه روزی شب شود و نه شبی سحر. حالا ماحصلِ آنهمه رفتن و رفتن و اینهمه ماندن و ماندن کتابچه‎ای‎ست از دل‎سروده‎هایِ آفتاب و ماه، وقتی معجزه‎ای اینچنین جمعشان می‎کند به طرفه‎العینی!

مشرقِ شهودِ چشمانِ ماه هنوز به غربتِ سکوتِ خورشید دل نباخته بود، که قیامتِ رسیدن فرارسید و حالا چند فصلی‎ست خورشید و ماه همواره گرم طلوعند و دیگر نه شب حجابی‎ست بر طلعتِ خورشید و نه روز تفالی‎ست بر تنهاییِ ماه. حالا دنیا زیباتر است، درست شبیهِ سنگ‎پزان، وقتی تمام ناپختگان می‎رسند به گرمایِ عشقی که حتّی سنگ را به زبان می‎آورد. ...که اینهمه هدیه‎یِ شاهِ خراسان بود به ماه وقتی فکر خسوف دیوانه‎اش می‎کرد و خورشید وقتی کسوف تنهایی‎اش را دو چندان.

شکر،

شکر خداوند،

شکر حضرتِ هشتم،

این روزها پُرم از شکر با دستانی که خالی‎ترند از همواره‎یِ بندگی‎ام.

کاش کودکی‎هامان به پایان رسیده باشد و وقت،

              وقتِ بلوغ باشد و بالیدن... .