«کس ندانست که منزلگه مقصود کجاست

اینقدر هست که بانگ جرسی می‎آید...»

سرگشته بودم، آنقدر گم که... از امروز اما می‎نویسم، شاید هم بنویسیم!

راستی چقدر زیباست خلوتت را با سکوتی قسمت کنی که انگار سال‎هاست فریادش گوش دلت را کر کرده است.  شکر، که دوست داشتن بلدم و هنوز می‎دانم پشت دریاها شهری‎ست که دست‎های زمین برای رسیدن به آن مدام جزیره می‎سازد...

بگذریم،

امروز خوبم،

نفس می کشم...

آی دوستان قدیمی اینجانشین! هنوز هستم، زنده، نفس کشیدن یادم هست، آنقدر سرگشته بودم که گمان به گمراهی کشاندن خوب دوستانی چون شما، سد راه نوشتنم بود و این شد که ماه‎ها دستان خالی‎ام را بر دشت‎های تنهایی تکاندم. حالا اما شکر که تنها نیستم، شکر که دوستی دارم، شکر که شمایی هست، شکر که او برای لب‎های خشکیده‎ی شعر من هنوز هم  شعر می‎گوید. چقدر محمودی و چقدر ...! کاش خداوند دستان ناتوانم را بگیرد و شکوه بودنت را بر زبانم جاری کند، مهربان، یگانه پیغامبر سرزمین وجود من!

« پیش و پسی‎ست صف کبریا

پس شعراء آمد و پیش انبیا»