کوچ معنیٍ من است.

mehrsam — Tue, 10 Nov 2009 05:24:01 GMT

لبخند،

سرخ،

گرم،

سلامتی تنها داشته ای ست که بر پیشخوان هیچ تجارت خانه ای یافت نمی شود...

ماه من رو مگیر که بودنم بی دلیل است این روزها...

mehrsam — Tue, 20 Oct 2009 05:29:08 GMT

هیچ چشمی روزه نیست، حتی چشمان نجیب تو

هیچ دستی بخشنده نیست، حتی دستان بخشنده تو

هیچ زبانی گویا نیست، حتی زبان گویای تو

همه را می بینی الا من،

...از این روزها خسته ام،

از این شب ها شاید،

از این داستان بی حکمت خورشید و ماه...

تمام وجود من...

mehrsam — Mon, 28 Sep 2009 15:55:44 GMT

افسرده ام،

نبودنت دردناک است، بودنت...

آی اینهمه درد را بر کدام خاک روانه کنم تا لاله ها یک به یک در سکوتم لبخند بزنند؟!

"ای با دوستی دشمن... ."

mehrsam — Wed, 09 Sep 2009 21:35:08 GMT

تفصیر من نبود، خودت خواستی خاکستری دیدن را یاد بگیرم!

تقصیر من نیست، دلیل راه که تو باشی همین می شود!

تقصیر تو هم نیست،

اصلا، اگر صداقت متاع این دنیایی بود دیگر کسی دست به دامان سیاست نمی شدند!

تو یکی هم سیاست کار شدی، حیف...

فکر می کردم سپیدی، و حرف های سبز و شیرین و رسیده ذاتی وجود توست!

فکر می کردم صدای پایت که بیاید می آیی، نمی دانستم آسه آسه راه رفتن هم بلدی!

فکر می کردم...

* * *

بگذریم، این روزها پرند از این حرف ها؛ این جمله عجیب به دلم نشست، تازه فهمیدم جز دروغ از اینجایی ها نباید انتظار داشت، وقتی همه چیز سر جای خودش نیست یعنی همه دارند دروغ می گویند،

همه دارند دیوار می شود بر نگاه هایی که هنوز دیدن بلدند،

همه می خواهند پا بر شانه های قاصدک بگذارند، غافل از اینکه ...

راستی چقدر بودن، نفس کشیدن و دیدن سخت است این روزها،

...وقتی حتی چشمانت هم دروغ می گویند!

تو یگانه ای...

mehrsam — Tue, 01 Sep 2009 14:49:08 GMT

«یادت باشد قبل از هر چیز خودت باش، نگذار روزها را آنچنان سپری کنی که شب و برای برآوردن خواسته های خودی که فراموشش کرده ای هیچ رودی در تو نجوشد. نمی خواهم روزی برسد که بگویی دریغ از اینهمه شهود و شعور... بگذار خود را مقدم بر تمام دیگرانی بدانی که تا دیروز مقدم بر خود می شمردی... این روزها بسیارند کسانی که می گویند ای کاش که... وااسفا که...

من اما پیش از تمام خودها، خود را دوست می دارم و خدا که علت غایی من است؛ از اینها که بگذرم می رسم به دیگری، راستی مقوله «عشق» دیگر است، او کسی ست در من جاری، نه جدای از من؛ چون خود خدا...

... بگذریم،

یادت باشد تمام داشته هایت رفتنی اند و روزی می رسد که تنها تو می مانی و ماحصل روزهای رفته ات، درگیر خود باش که هر که خود را بهتر شناخت خدای خود را نیز نیکوتر معنا می کند، دیگران که جایگاهی اسفل از این گفتار دارند... .»

نفرین بر افیون

mehrsam — Sun, 30 Aug 2009 09:22:08 GMT

نفرین بر افیون که زندگی آدم ها را به سیاهچاله های اسفل السافلین بدل کرده است،

نفرین بر افیون...

نفرین بر شما مردمانی که هر روز پیرهن زندگی را بر تن آدم ها می درید و مرگ را در بغچه ای سیاه بر پیشخوان ذهن شان می نشانید تا اندک اندک از خود دور شوند و با خدا دشمن و توهم بماند و هیچ، نه درک صحیح جوهره آدمی از حقیقتی که جاری ست... نفرین... نفرین... نفرین...

خداحافظ زمین خاک آلود

mehrsam — Fri, 28 Aug 2009 18:00:08 GMT

تلخ بود،
چشم هایش عجیب دو دو می زد،
صدایش خاک گرفته بود و دست هایش آبشار تنهایی نجیبی را نشانت می داد که خاکستر نشین جوانی خود بود؛ می گفت نیت کرده ام از این به بعد دیندار نباشم، خودکشی تنها راه چاره اینهمه تنهایی ست...

شما چه فکر می کنید؟!!!

خدا هست،

می دانم،

رحمتش هم،

می دانم،

اما تا کجا می شود در جنگلی قدم برداشت که هیچ کم از کویر ندارد؟!

تا به کی می شود خندید بر درختی که همیشه زرد است؟!

چشم هایم زیبابین است اما، اینهمه سیاه را که کنار می زند از خستگی جستجوهای دنباله دار به خواب می رود، انگار تمام خورشیدها قرار است شب بتابند!!! وقتی تمام چشم ها خوابند...

شما چه فکر می کنید، من که واماندم از هر پاسخی! گاهی راه های روبرو آنقدر پرند از گرگ هایی که انسانیت می جوند که هیچ از تو نمی ماند تا پایان راه، این دیگر تقصیر و جرمی نیست که بر گردن تو نوشته باشند... شما چه فکر می کنید،

گفتم: نه، بمان، امید هست، خدا هست، دریا هنوز طوفانی ست، و در کنار تمام باتلاق ها هنوز جوانه هایی در حال روییدن اند... گفت اما: نفست که بالا نیاید در حالی که همه فکر می کنند زنده ای... گفتم: از رحمت خدا آخر؟!!!

گفت: به لعنتش هم دلخوشم، که هر چه از دوست رسد نیکوست...

...

گفتم: هر چه خدا تقدیر کرده است، ...و سکوت تنها پاسخ پایانی ام بود.

mehrsam — Thu, 27 Aug 2009 11:39:08 GMT

Si Fatima,

Primavera de las sonrisas, sonrisas de nuestra nación,

de ti, de mi,

que no, de "todos nosotros"...

زاده پاییزم، فصل عروسی رنگ ها.

mehrsam — Fri, 21 Aug 2009 11:46:08 GMT

کبود،
سرخ،
سیاه،
حتی رنگ درد هم این روزها ممنوع است

خیابان ها پرند از سیاه پوشانی که انگار سالیانی ست که فریادی را به عزا نشسته اند

... من اما هنوز سرشارم از مهربانی
هنوز می خندم
هنوز گریه هایم را از مردم فرو می پوشم و چشم های درخشان مهرآجینم را به جستجوگری نگاه تردید آلودشان هدیه می کنم

بگذار برایم برچسب های نو تعریف کنند

در همیشه بر این پاشنه نمی چرخد...

بگذار بگویند این؛ بگویند آن...

من اما خودم را دوست تر دارم، خودی را که خدایی در همین نزدیکی نشانم داده است
این روزها اما خود را هدیه می کنم به آدم هایی که هنوز از زندگی جز درد چیزی نچشیده اند و یا شاید به دنبال چیزی جز درد نرفته اند

می خندم

سرشارم از مهربانی و غروری از جنس «خاک»ی که هستم

بگذار فکر کنند از «مریخ» آمده ام

بگذار اینجایی بودنم را زیر سوال ببرند
اما ما همین بودیم، سال های بسیاری همین بوده ایم
رنگ های البسه کوچ نشینان شاید حکایت از تمام معنی زندگی ایرانی دارد
ما نه سیاه پوش بوده ایم و نه رنگ های درد های دیگران را بر وجودمان مهمان می کردیم
حنا و روناس و گلبرگ های دشت های همین خاک رنگ های پیرهن مردمان اینجا بود

... این روزها آنقدر عجیب و غریبند که گاه

سیاه می شود رنگ توحید و دیگر رنگ ها، رنگ کفر

کاش مادر بزرگ زنده بود

مادر بزرگ همیشه می گفت سیاه مکروه است، تمام عزاها سپید می پوشید، دلش برای تمام رنگ ها می تپید، مادر بزرگ گل می کاشت و گل ها را به قدر فرزندانش دوست می داشت
مادر بزرگ، مادر بزرگ، مادر بزرگ،
کجایی که ببینی
کجایی

کجا...

چقدر اینجا آرام است! چقدر اینجا «زندگی» هست!

mehrsam — Fri, 31 Jul 2009 20:41:08 GMT

چقدر خوب است که همه به هم لبخند می زنند!

چقدر خوب است که آدم ها وقتی عاشق می شوند فریاد می زنند!

چقدر خوب است که غریبه ها هم حتی خودی اند!

چقدر خوب است که تو اینجایی نیستی اما به قدر تمام اینجایی ها محترمی!

چقدر خوب است که هی دلت نمی گیرد تا چشم هایت باران را مدام فریاد کنند!

چقدر خوب است حتی به قدر چند روز هم که شده می خندی٬ طبیعت را حس می کنی و ایمانت را تازه می کنی!

چقدر خوب است که اینجا می شود نماز خواند٬ اینجا از هیچ دو چهرگی یی سراغ نیست که ادبیات ایمانت را با دروغ عجین کند!

چقدر خوب است که اینجا آدم ها حتی اگر بدند خودشان هستند٬ از بازیگر بودن خسته می شوم گاه٬ گاهی فکر می کنم دارم هر لحظه به ابلیس نزدیکتر می شوم که نه٬ گاه خود ابلیس در من فریاد می زند!

چقدر خوب است من اینجا فکر می کنم همه دوستم دارند و حرف هایم آنقدر مهم است که برای شنیدنش همه مردم میآیند٬ تازه آنقدر دلشان با حرف هایم گره می خورد که هنوز باران نظرهاشان جاری است!

چقدر خوب است که من چند روز است درد نکشیده ام٬ نه اینکه درد بد است٬ نه٬ دردی از جنسی که من(ما) دارم خوب نیست!

... دلم برای کودکی هایم تنگ شده٬ آن روزها آنقدر خوب بودم که دردها را زردتر از آن می دیدم که ماندنی باشند

آن روزها آنقدر خوب بود٬ آنقدر مرد بود٬ آنقدر که ابرها می رفتند مدام و رنگین کمان تنها آشنای همیشگی بود

راستی کسی می داند چرا اینجایی ها آنقدر خودشانند؟!

کسی می داند چرا آنجایی ها دلشان که می گیرد می روند و با مرده ها حرف می زنند؟!

کسی می داند چرا ما همیشه بلدیم گریه کنیم؟!

... دلم برای لبخندهای کودکی تنگ شده است٬ آنجا قد که می شی همه چیز ممنوع می شود حتی لبخند!

اینجا تازه بلند که می شوی و آنسوی کوه ها را که می بینی... اینجا هیچ نوشته ای یا گفته ای تو را از کودکی هایت دور نمی کند٬ دلم تنگ است٬ تنگ... می خواهم کودک باشم٬ مثل تمام مردم اینجا٬ به خدا که می شود کودک بود و بزرگ فکر کرد! به خدا می شود!

دیگر برای دیوارها چیز نمی نویسم٬ دیگر هیچ کوچه ای را شهید نمی خواهم٬ همه باید زنده باشند٬ مگر کدام گناه گریبان دریا را گرفته است که مدام طوفانی است! می خواهم آنقدر بزرگ باشم که هیچ تلاطمی آرامش شهودم را در هم نریزد... برای آفتاب دعا کنید٬ این روزها دلش مدام تنگ می شود٬ حتی من هم نمی توانم... دعا کنید٬ دلش گرفته است٬ نه ماندن٬ نه رفتن٬ نه رکود... جاری باید بود٬ گاهی به این دشت و گاهی به آنسوتر٬ گاهی مهمان دریا و گاهی همنشین مرداب٬ اینگونه شاید دریابم کجای داستان درست است!

...

خوش به حال این مردم که سالیانی قبل رنسانس را تجربه کرده اند

قرون وسطی را وداع گفته اند

...چه بی اقبال ما!

تازه داریم از قرون وسطی به رنسانسی به شیوه خودمان عبور می کنیم...