کوچ معنیٍ من است.

رفتن بهتر است! ماندن بهتر است!

mehrsam — Thu, 24 Jul 2008 14:17:08 GMT

رفتن...،

ماندن...،

این روزها عجیب گیج و منگ و ماتم!

اینجا نه جای ماندن است، به خدا دیگر ایمان آورده‎ام!

از درها و دیوارها شیطان سرک می‎کشد

و انگار هیچ دعایی به آسمان نمی‎رسد.

به خدا که اینجا نه جای ماندن است؛ تاریک است، سرد...

شما را به خدا به من بگویید،

کجای کتاب خدا نوشته است

آنقدر درد بباریدشان تا مرگ ناخودآگاه فرابرسد؟!

چقدر «خوب بودن» خوب است!

mehrsam — Tue, 22 Jul 2008 13:00:08 GMT

این‎روزها آنقدر پرم که خالی؛ آنقدر خالی‎ام که لبریز!

خالی از من، لبریز از تو...

این‎روزها تازه دارم می فهمم چقدر «خوب بودن» خوب است!

مادر بزرگ رفته است و حالا چند سالی‎ست که دشت بالو قدم‎هایش را کم آورده است.

مادر بزرگ رفته٬

حالا چند سالی‎ست پدربزرگ جنون بی کسی گرفته است؛

چند سالی‎ست پدربزرگ دیگر خودش نیست،

هی می‎میرد و زنده می‎شود؛

هی درد می‎کشد و پیر می‎شود، پیرتر.

امسال که دیدمش حس کردم دیگر نگاهش آشنا نیست، دیگر اهل اینجا نیست، دیگر پدربزرگ نیست، دارد راهی می‎شود انگار!

از وقتی او رفت این یکی هم حال خوشی ندارد، مدام به در و دیوار می‎خورد و هی راه لانه را گم می‎کند؛ گه گاهی هم چند غریبه را به جای آشنا می‎گیرد و سفره‎ی دلش را پهن می‎کند تا دیگران هم نصیبی ببرند. دیگر نه جوجه‎ها دلخوش دارند به لانه و نه او؛ «مادر» که نباشد همین است!

...خدا که هست دیگر نه دردی‎ست و نه درمانی، که همه خود اوست...

mehrsam — Mon, 14 Jul 2008 11:14:08 GMT

این‎روزها که می‎گذرد انگار...

دلشادم که هنوز خدا گاهی در بسته‎ی قلبم را با تلنگری عاشقانه می ‎گشاید؛

دیشب به یادم آورد که چه مایه دلتنگ آنروزهاست...

پروردگارا آمدم!

mehrsam — Sun, 13 Jul 2008 11:30:08 GMT

«دلا، ای حاصل تنهایی من

بیابانگرد من، صحرایی من!

من اینجا طاقت ماندن ندارم

کجا رفتی دل دریایی من؟»

می گفت: چه فراوان، مسلمانان کافر!

mehrsam — Sun, 13 Jul 2008 10:29:08 GMT

آدم ها چقدر عجیبند!

...چقدر غریبند!

در چشم هاشان جز نم غربت هیچ نمی بینی،

و دست هاشان تنها پیام آور دردهایی ست که هرگز نداشته ای!

تنها می آیند تا فوج فوج موج بیاندازند به آرامش مقدست...

انگار می آیند...

...این روزها انقدر پرم از نبودن و انقدر خالی از بودن،

هذیان می گویم، می دانم...

کاش آسمان همیشه می تابید و هیچ خورشیدی غروب را تجربه نمی کرد!

برای رفتن همیشه آماده باش و از ماندن همیشه سرشار. راستی، بر آفتاب نوشته است که مرداب محکوم به مرگ است و رود تنها حقیقت زنده؟!

نه، تازه می فهمم که بسیارند رودهایی که رکودشان در حرکت معنا می شود و مرداب هایی که سکونشان عین حرکت است، عین پویایی ست و عین سلوک...

کاش مرداب باشم، خسته ام از این خیل رودهای مجازی! از آدم هایی که...! آدم هایی که درست به سبک و سیاق عهد رنسانس و به همپایگی قواعد پرسپکتیو، خود را مرکز و محور دنیا می دانند و یادشان می رود که آنسوی این همه زرق و برق، حقیقتی به انتظارشان نشسته است...

mehrsam — Mon, 30 Jun 2008 17:44:08 GMT

«تا مست نیستم نمکی نیست در سخن

زیرا تکلف است و ادیبی و اجتهاد.»

همسری با اولیا برداشتند...

mehrsam — Mon, 30 Jun 2008 17:36:08 GMT

«کس ندانست که منزلگه مقصود کجاست

اینقدر هست که بانگ جرسی می‎آید...»

سرگشته بودم، آنقدر گم که... از امروز اما می‎نویسم، شاید هم بنویسیم!

راستی چقدر زیباست خلوتت را با سکوتی قسمت کنی که انگار سال‎هاست فریادش گوش دلت را کر کرده است. شکر، که دوست داشتن بلدم و هنوز می‎دانم پشت دریاها شهری‎ست که دست‎های زمین برای رسیدن به آن مدام جزیره می‎سازد...

بگذریم،

امروز خوبم،

نفس می کشم...

آی دوستان قدیمی اینجانشین! هنوز هستم، زنده، نفس کشیدن یادم هست، آنقدر سرگشته بودم که گمان به گمراهی کشاندن خوب دوستانی چون شما، سد راه نوشتنم بود و این شد که ماه‎ها دستان خالی‎ام را بر دشت‎های تنهایی تکاندم. حالا اما شکر که تنها نیستم، شکر که دوستی دارم، شکر که شمایی هست، شکر که او برای لب‎های خشکیده‎ی شعر من هنوز هم شعر می‎گوید. چقدر محمودی و چقدر ...! کاش خداوند دستان ناتوانم را بگیرد و شکوه بودنت را بر زبانم جاری کند، مهربان، یگانه پیغامبر سرزمین وجود من!

« پیش و پسی‎ست صف کبریا

پس شعراء آمد و پیش انبیا»

یادش بخیر... .

mehrsam — Tue, 08 Jan 2008 16:46:08 GMT

«شاه پناهم بده خسته ی راه آمدم

آه نگاهم مکن غرق گناه آمدم... .»

شکوی الغریب

mehrsam — Sat, 24 Nov 2007 06:38:08 GMT

«هر کس گمان می کند که علم به ذات و صفات معشوق، همان رسیدن به معشوق است، گمراهی دامن او را گرفته است.»

«عین القضات همدانی»

برای قیصر امین پور :

mehrsam — Mon, 05 Nov 2007 11:16:08 GMT

پاییزم از رفتنت،

آمده بودی که بمانی،

که ماندی،

حالا «دستورِ زبانِ عشق» را همه می‎دانند... .

مهرسا - آبان ۱۳۸۶